صداي سخن عشق


سَمِعْتُ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ يَقُولُ 
أَيُّهَا النَّاسُ اعْلَمُوا أَنَّ كَمَالَ الدِّينِ طَلَبُ الْعِلْمِ وَ الْعَمَلُ بِهِ أَلَا وَ إِنَّ طَلَبَ الْعِلْمِ أَوْجَبُ عَلَيْكُمْ مِنْ طَلَبِ الْمَالِ إِنَّ الْمَالَ مَقْسُومٌ مَضْمُونٌ لَكُمْ قَدْ قَسَمَهُ عَادِلٌ بَيْنَكُمْ وَ ضَمِنَهُ وَ سَيَفِي لَكُمْ وَ الْعِلْمُ مَخْزُونٌ عِنْدَ أَهْلِهِ وَ قَدْ أُمِرْتُمْ بِطَلَبِهِ مِنْ أَهْلِهِ فَاطْلُبُوهُ.
اى مردم بدانيد كمال دين طلب علم و عمل بدانست، بدانيد كه طلب علم بر شما از طلب مال لازم‏تر است، زيرا مال براى شما قسمت و تضمين شده. عادلى آن را بين شما قسمت كرده و تضمين نموده و بشما مي‌رساند ولى علم نزد أهلش نگهداشته شده و شما مأموريد كه آن را از اهلش طلب كنيد، پس آن را بخواهيد.
الكافي، ج‏1، ص 30
صفحه اصلی
صفحه اصلی
بیان صحیفه و جفر و جامعه مصحف فاطمه علیها‌السلام چاپ ايميل
14 خرداد 1398

بَابٌ فِيهِ ذِكْرُ الصَّحِيفَةِ وَ الْجَفْرِ وَ الْجَامِعَةِ وَ مُصْحَفِ فَاطِمَةَ(ع)

بیان صحیفه و جفر و جامعه مصحف فاطمه علیها‌السلام

204- الحديث الاول و هو الواحد و الثلاثون و ستة مائة

أَبِي‌بَصِيرٍ قَالَ: دَخَلْتُ عَلَى أَبِي‌عَبْدِاللَّهِ(ع) فَقُلْتُ لَهُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ إِنِّي أَسْأَلُكَ عَنْ مَسْأَلَةٍ هَاهُنَا أَحَدٌ يَسْمَعُ كَلامِي، قَالَ: فَرَفَعَ أَبوعَبْدِاللَّهِ(ع) سِتْراً بَيْنَهُ وَ بَيْنَ بَيْتٍ آخَرَ فَاطَّلَعَ فِيهِ، ثُمَّ قَالَ: يَا أَبَامُحَمَّدٍ سَلْ عَمَّا بَدَا لَكَ! قَالَ: قُلْتُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ، إِنَّ شِيعَتَكَ يَتَحَدَّثُونَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ(ص) عَلَّمَ عَلِيّاً(ع) بَاباً يُفْتَحُ لَهُ مِنْهُ أَلْفُ بَابٍ. قَالَ: فَقَالَ: يَا أَبَامُحَمَّدٍ عَلَّمَ رَسُولُ اللَّهِ(ص) عَلِيّاً(ع) أَلْفَ بَابٍ، يُفْتَحُ مِنْ كُلِّ بَابٍ أَلْفُ بَابٍ. قَالَ: قُلْتُ: هَذَا وَ اللَّهِ الْعِلْمُ. قَالَ: فَنَكَتَ سَاعَةً فِي الْأَرْضِ، ثُمَّ قَالَ: إِنَّهُ لَعِلْمٌ وَ مَا هُوَ بِذَاكَ. قَالَ: ثُمَّ قَالَ: يَا ابامحمد وَإِنَّ عِنْدَنَا الْجَامِعَةَ وَ مَا يُدْرِيهِمْ مَا الْجَامِعَةُ. قَالَ: قُلْتُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ وَ مَا الْجَامِعَةُ؟ قَالَ: صَحِيفَةٌ طُولُهَا سَبْعُونَ ذِرَاعاً بِذِرَاعِ رَسُولِ اللَّهِ(ص) وَ إِمْلائِهِ مِنْ فَلْقِ فِيهِ وَ خَطِّ عَلِيٍّ بِيَمِينِهِ فِيهَا كُلُّ حَلالٍ وَ حَرَامٍ وَ كُلُّ شَئ يَحْتَاجُ النَّاسُ إِلَيْهِ حَتَّى الْأَرْشُ فِي الْخَدْشِ وَ ضَرَبَ بِيَدِهِ إِلَيَّ فَقَالَ: تَأْذَنُ لِي يَا ابامحمد قَالَ: قُلْتُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ إِنَّمَا أَنَا لَكَ فَاصْنَعْ مَا شِئْتَ قَالَ: فَغَمَزَنِي بِيَدِهِ وَ قَالَ: حَتَّى أَرْشُ هَذَا، كَأَنَّهُ مُغْضَبٌ قَالَ: قُلْتُ: هَذَا وَ اللَّهِ الْعِلْمُ قَالَ: إِنَّهُ لَعِلْمٌ وَ لَيْسَ بِذَاكَ. ثُمَّ سَكَتَ سَاعَةً ثُمَّ قَالَ: وَ إِنَّ عِنْدَنَا الْجَفْرَ وَ مَا يُدْرِيهِمْ مَا الْجَفْرُ. قَالَ: قُلْتُ: وَ مَا الجَفْرُ؟ قَالَ: وِعَاءٌ مِنْ أَدَمٍ فِيهِ عِلْمُ النَّبِيِّينَ وَ الْوَصِيِّينَ وَ عِلْمُ الْعُلَمَاءِ الَّذِينَ مَضَوْا مِنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ. قَالَ: قُلْتُ: إِنَّ هَذَا هُوَ الْعِلْمُ. قَالَ: إِنَّهُ لَعِلْمٌ وَ لَيْسَ بِذَاكَ. ثُمَّ سَكَتَ سَاعَةً ثُمَّ قَالَ: وَ إِنَّ عِنْدَنَا لَمُصْحَفَ فَاطِمَةَ(ع) وَ مَا يُدْرِيهِمْ مَا مُصْحَفُ فَاطِمَةَ(ع). قَالَ: قُلْتُ: وَ مَا مُصْحَفُ فَاطِمَةَ(ع)؟ قَالَ: مُصْحَفٌ فِيهِ مِثْلُ قُرْآنِكُمْ هَذَا ثَلاثَ مَرَّاتٍ، وَ اللَّهِ مَا فِيهِ مِنْ قُرْآنِكُمْ حَرْفٌ وَاحِدٌ. قَالَ: قُلْتُ: هَذَا وَ اللَّهِ الْعِلْمُ. قَالَ: إِنَّهُ لَعِلْمٌ وَ مَا هُوَ بِذَاكَ.‏ ثُمَّ سَكَتَ سَاعَةً ثُمَّ قَالَ: إِنَّ عِنْدَنَا عِلْمَ مَا كَانَ وَ عِلْمَ مَا هُوَ كَائِنٌ إِلَى أَنْ تَقُومَ السَّاعَةُ. قَالَ: قُلْتُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ هَذَا وَ اللَّهِ هُوَ الْعِلْمُ. قَالَ: إِنَّهُ لَعِلْمٌ وَ لَيْسَ بِذَاكَ. قَالَ: قُلْتُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ فَأَيُّ شَئ الْعِلْمُ؟ قَالَ: مَا يَحْدُثُ بِاللَّيْلِ وَ النَّهَارِ الْأَمْرُ مِنْ بَعْدِ الْأَمْرِ وَ الشَّيْ‏ءُ بَعْدَ الشَّيْ‏ءِ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ

ترجمه: ابوبصیر گوید: خدمت امام صادق علیه‌السلام رسیدم و عرض كردم: قربانت گردم، از شما پرسشى دارم، آیا در این‌جا كسى (نامحرم) هست كه سخن مرا بشنود؟ امام صادق علیه‌السلام پرده‌اى را كه در میان آن‌جا و اطاق دیگر بود، بالا زد و آن‌جا سر كشید، سپس فرمود: اى ابامحمد هر چه خواهى بپرس، عرض كردم: قربانت گردم. شیعیان حدیث مى‌كنند كه پیامبر (ص) به على(ع) بابى از علم آموخت كه از آن هزار باب علم گشوده شد، فرمود: اى محمد! پیامبر صلى‌الله‌علیه‌وآله به على هزار باب از علم آموخت كه از هر باب آن هزار باب گشوده مى‌شد. عرض كردم: به‌خدا كه علم كامل و حقیقى این است. امام علیه‌السلام ساعتى (براى اظهار تفكر) به زمین اشاره كرد و سپس فرمود: آن علم است ولى علم كامل نیست.

سپس فرمود؛ اى ابامحمد همانا جامعه نزد ماست، اما مردم چه می‌دانند جامعه چیست؟ عرض كردم: قربانت گردم جامعه چیست؟ فرمود: طوماریست به طول هفتاد ذراع پیامبر صلى‌الله‌علیه‌وآله به املاء زبانى آن حضرت و دست‌خط على، تمام حلال و حرام و همه احتیاجات دینى مردم، حتى جریمه خراش در آن موجود است، سپس با دست به بدن من زد و فرمود: به من اجازه می‌دهى اى ابامحمد؟ عرض كردم من از آن شمایم هر چه خواهى بنما آن‌گاه با دست مبارك مرا نشگون گرفت و فرمود: حتى جریمه این نشگون در جامعه هست و حضرت خشمگین به‌نظر مى‌رسید (مانند حالتى كه طبعاً براى نشگون گیرنده پیدا مى‌شود) من عرض كردم به‌خدا كه علم كامل این است، فرمود: این علم است ولى باز هم كامل نیست، آن‌گاه ساعتى سكوت نمود.

سپس فرمود: همانا جفر نزد ماست، مردم چه می‌دانند جفر چیست؟ عرض كردم: جفر چیست فرمود: مخزنى است از چرم كه علم انبیاء و اوصیاء و علم دانشمندان گذشته بنى اسرائیل در آن است عرض كردم همانا علم كامل این است، فرمود: این علم است ولى علم كامل نیست، باز ساعتى سكوت كرد. سپس فرمود: همانا مصحف فاطمه علیهاالسلام نزد ماست، مردم چه مى‌دانند مصحف فاطمه چیست! عرض كردم مصحف فاطمه علیهاالسلام چیست؟ فرمود مصحفى است سه برابر قرآنی كه در دست شماست به‌خدا حتى یك حرف قرآن هم در آن نیست (یعنى مطالبى كه شما از ظاهر قرآن و تفسیر آن مى‌فهمید، در مصحف فاطمه نیست ولى از نظر تأویل و معناى باطنى قرآن كه ما آن را مى‌فهمیم مصحف تفصیل قرآن است. مرآت) عرض كردم: به‌خدا علم كامل این است. فرمود: این هم علم است ولى علم كامل نیست. آن‌گاه ساعتى سكونت نمود.

سپس فرمود: علم گذشته و آینده تا روز قیامت نزد ماست عرض كردم: به‌خدا علم كامل همین است، فرمود: این هم علم است ولى علم كامل نیست عرض كردم: قربانت گردم. پس علم كامل چیست؟ فرمود علمى است كه در هر شب و هر روز درباره موضوعى پس از موضوع دیگر و چیزى پس از چیز دیگر تا روز قیامت پدید آید. (به حدیث 595 رجوع شود).

شرح
ادامه مطلب...
 
همانندی سلاح رسول خدا با تابوت در بنى اسرائیل چاپ ايميل
12 خرداد 1398

بَابُ أَنَّ مَثَلَ سِلاحِ رَسُولِ اللَّهِ(ص) مَثَلُ التَّابُوتِ فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ

سلاح رسول خدا مانند تابوت است در بنى اسرائیل

200- الحديث الاول و هو السابع و العشرون و ستة مائة

عَنْ سَعِيدٍ السَّمَّانِ قَالَ: سَمِعْتُ أَبَاعَبْدِاللَّهِ(ص) يَقُولُ: إِنَّمَا مَثَلُ السِّلاحِ فِينَا مَثَلُ التَّابُوتِ فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ، كَانَتْ بَنُو إِسْرَائِيلَ أَيُّ أَهْلِ بَيْتٍ وُجِدَ التَّابُوتُ عَلَى بَابِهِمْ، أُوتُوا النُّبُوَّةَ، فَمَنْ صَارَ إِلَيْهِ السِّلاحُ مِنَّا أُوتِيَ الْإِمَامَةَ.

ترجمه: امام صادق علیه‌السلام فرمود: داستان سلاح در خاندان ما، داستان تابوت است در بنى اسرائیل؛ تابوت بر درب هر خاندانى از بنى اسرائیل كه پیدا مى‌شد، نبوت به آن‌ها داده مى‌شد، هر كس از ما هم سلاح به دستش رسد، امامت به او داده مى‌شود.

شرح
ادامه مطلب...
 
اسلحه و متاع پیامبر (ص) نزد ائمه است چاپ ايميل
12 خرداد 1398

بَابُ مَا عِنْدَ الْأَئِمَّةِ مِنْ سِلاحِ رَسُولِ اللَّهِ(ص) وَ مَتَاعِهِ

باب اسلحه و متاع پیامبر (ص) نزد ائمه است

191- الحديث الاول و هو الثامن عشر و ستة مائة

عَنْ سَعِيدٍ السَّمَّانِ قَالَ: كُنْتُ عِنْدَ أَبِي‌عَبْدِاللَّهِ(ع) إِذْ دَخَلَ عَلَيْهِ رَجُلانِ مِنَ الزَّيْدِيَّةِ، فَقَالا لَهُ: أَ فِيكُمْ إِمَامٌ مُفْتَرَضُ الطَّاعَةِ؟ قَالَ: فَقَالَ: لا. قَالَ فَقَالا لَهُ: قَدْ أَخْبَرَنَا عَنْكَ الثِّقَاتُ أَنَّكَ تُفْتِي وَ تُقِرُّ وَ تَقُولُ بِهِ وَ نُسَمِّيهِمْ لَكَ فُلانٌ وَ فُلانٌ وَ هُمْ أَصْحَابُ وَرَعٍ وَ تَشْمِيرٍ وَ هُمْ مِمَّنْ لا يَكْذِبُ. فَغَضِبَ أَبوعَبْدِاللَّهِ(ع) فَقَالَ‏: مَا أَمَرْتُهُمْ بِهَذَا. فَلَمَّا رَأَيَا الْغَضَبَ فِي وَجْهِهِ خَرَجَا. فَقَالَ لِي: أَ تَعْرِفُ هَذَيْنِ؟ قُلْتُ: نَعَمْ. هُمَا مِنْ أَهْلِ سُوقِنَا وَ هُمَا مِنَ الزَّيْدِيَّةِ وَ هُمَا يَزْعُمَانِ أَنَّ سَيْفَ رَسُولِ اللَّهِ(ص) عِنْدَ عَبْدِاللَّهِ بْنِ الْحَسَنِ. فَقَالَ: كَذَبَا لَعَنَهُمَا اللَّهُ. وَ اللَّهِ مَا رَآهُ عَبْدُاللَّهِ بْنُ الْحَسَنِ بِعَيْنَيْهِ وَ لا بِوَاحِدَةٍ مِنْ عَيْنَيْهِ وَ لا رَآهُ أَبُوهُ، اللَّهُمَّ إِلا أَنْ يَكُونَ رَآهُ عِنْدَ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ. فَإِنْ كَانَا صَادِقَيْنِ فَمَا عَلامَةٌ فِي مَقْبِضِهِ؟ وَ مَا أَثَرٌ فِي مَوْضِعِ مَضْرَبِهِ؟ وَ إِنَّ عِنْدِي لَسَيْفَ رَسُولِ اللَّهِ(ص)، وَ إِنَّ عِنْدِي لَرَايَةَ رَسُولِ اللَّهِ(ص) وَ دِرْعَهُ وَ لامَتَهُ وَ مِغْفَرَهُ. فَإِنْ كَانَا صَادِقَيْنِ فَمَا عَلامَةٌ فِي دِرْعِ رَسُولِ اللَّهِ(ص)؟ وَ إِنَّ عِنْدِي لَرَايَةَ رَسُولِ اللَّهِ(ص) الْمِغْلَبَةَ وَ إِنَّ عِنْدِي أَلْوَاحَ مُوسَى وَ عَصَاهُ وَ إِنَّ عِنْدِي لَخَاتَمَ سُلَيْمَانَ بْنِ دَاوُدَ وَ إِنَّ عِنْدِي الطَّسْتَ الَّذِي كَانَ مُوسَى يُقَرِّبُ بِهِ الْقُرْبَانَ وَ إِنَّ عِنْدِي الِاسْمَ الَّذِي كَانَ رَسُولُ اللَّهِ(ص) إِذَا وَضَعَهُ بَيْنَ الْمُسْلِمِينَ وَ الْمُشْرِكِينَ لَمْ يَصِلْ مِنَ الْمُشْرِكِينَ إِلَى الْمُسْلِمِينَ نُشَّابَةٌ وَ إِنَّ عِنْدِي لَمِثْلَ الَّذِي جَاءَتْ بِهِ الْمَلائِكَةُ وَ مَثَلُ السِّلاحِ فِينَا كَمَثَلِ التَّابُوتِ فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ كَانَتْ بَنُوإِسْرَائِيلَ فِي أَيِّ أَهْلِ بَيْتٍ وُجِدَ التَّابُوتُ عَلَى أَبْوَابِهِمْ أُوتُوا النُّبُوَّةَ وَ مَنْ صَارَ إِلَيْهِ السِّلاحُ مِنَّا أُوتِيَ الْإِمَامَةَ وَ لَقَدْ لَبِسَ أَبِي‌ دِرْعَ رَسُولِ اللَّهِ(ص) فَخَطَّتْ عَلَى الْأَرْضِ خَطِيطاً وَ لَبِسْتُهَا أَنَا فَكَانَتْ وَ كَانَتْ وَ قَائِمُنَا مَنْ إِذَا لَبِسَهَا مَلاهَا إِنْ شَاءَ اللَّهُ.

ترجمه: سعید سمان گوید: نزد امام صادق علیه‌السلام بودم كه دو مرد زیدى مذهب بر آن حضرت وارد شدند و گفتند: آیا در میان شما امامى كه اطاعتش واجب باشد، هست؟ (مقصودشان اثبات امامت زیدبن على بن الحسین علیهماالسلام بود) فرمود: نه (امامی كه مقصود شماست در میان ما نیست) آن دو نفر گفتند: مردمان موثق به ما خبر دادند كه شما به آن فتوى دهى و اعتراف كنى و عقیده دارى و آن خبر دهندگان فلان و فلان هستند كه نام مى‌بریم و ایشان داراى تقوى و كوشش در عبادتند و دروغ نگویند، امام صادق علیه‌السلام در غضب شد و فرمود: من به آن‌ها چنین دستورى نداده‌ام، چون آن دو نفر آثار غضب چهره امام دیدند، بیرون رفتند.

حضرت به من فرمود: این دو نفر را مى‌شناسى؟ عرض كردم: آرى، این‌ها اهل بازار ما هستند و از طایفه زیدیه مى‌باشند و عقیده دارند كه شمشیر پیامبر صلى‌الله‌علیه‌وآله نزد عبدالله بن حسن است، فرمود: خداى لعنتشان كند، دروغ مى‌گویند. به‌خدا كه عبدالله بن حسن آن را ندیده نه با یك چشم و نه با دو چشمش و پدرش هم آن را ندیده، جز این‌كه ممكن است آن را نزد على بن حسین دیده باشد، اگر راست مى‌گویند، چه علامتى در دسته آن است؟ و چه نشانه و اثرى در لبه تیغ آن است؟ همانا شمشیر پیامبر صلى‌الله‌علیه‌وآله نزد من است همانا پرچم و جوشن و زره و خُوُد پیامبر صلى‌الله‌علیه‌وآله نزد من است، اگر راست مى‌گویند، در زره پیامبر صلى‌الله‌علیه‌وآله چه علامتى است؟ همانا پرچم ظفربخش پیامبر صلى‌الله‌علیه‌وآله نزد من است، همانا الواح موسى و عصاى او نزد من است، همانا انگشتر سلیمان بن داود، نزد من است و طشتى كه موسى قربانى را در آن انجام مى‌داد، نزد من است، همانا اسمى كه نزد پیامبر (ص) بود و چون (در جبهه جنگ) آن را میان مسلمانان و كفار مى‌گذاشت، چوبه تیرى از كفار به مسلمین نمى‌رسید، نزد من است و من آن را مى‌دانم همانا آن‌چه را فرشتگان (از اسلحه براى پیامبران سابق) آورده‌اند، نزد من است و داستان سلاح در خاندان ما همان داستان تابوت است در بنى اسرائیل؛ بر درب هر خاندانی كه تابوت پیدا مى‌شد، نشانه اعطاء نبوت بود و سلاح به هر كس از ما خاندان رسد، امامت به او داده مى‌شود، همانا پدرم زره رسول خدا (ص) را پوشیده و دامنش اندكى به زمین مى‌كشید و من آن را پوشیدم هم‌چنان بود (گاهى به زمین مى‌كشید و گاهى نمى‌كشید و اختلاف محسوسى نداشت) و قائم ما كسى است كه چون آن را پوشید به اندازه قامتش باشد ان شاء الله.

توضیح: مرحوم مجلسى می‌فرماید: تابوت صندوقى بود براى تورات از چوب شمشاد و طلاكارى شده به حجم سه ذراع در دو زاع، چون موسى به جنگى مى‌رفت، تابوت را در لشكر مى‌بردند تا لشكریان آرامش دل یابند و فرار نكنند.

شرح
ادامه مطلب...
 
<< شروع < قبل 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 بعد > پايان >>

صفحه 13 - 15 از 195

Copyright © 2008 Tahour.net . All rights reserved.

کلیه حقوق برای پایگاه اطلاع رسانی طهور محفوظ می باشد. استفاده از مطالب تنها با ذکر نام و پیوند منبع مجاز است.