صداي سخن عشق


سَمِعْتُ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ يَقُولُ 
أَيُّهَا النَّاسُ اعْلَمُوا أَنَّ كَمَالَ الدِّينِ طَلَبُ الْعِلْمِ وَ الْعَمَلُ بِهِ أَلَا وَ إِنَّ طَلَبَ الْعِلْمِ أَوْجَبُ عَلَيْكُمْ مِنْ طَلَبِ الْمَالِ إِنَّ الْمَالَ مَقْسُومٌ مَضْمُونٌ لَكُمْ قَدْ قَسَمَهُ عَادِلٌ بَيْنَكُمْ وَ ضَمِنَهُ وَ سَيَفِي لَكُمْ وَ الْعِلْمُ مَخْزُونٌ عِنْدَ أَهْلِهِ وَ قَدْ أُمِرْتُمْ بِطَلَبِهِ مِنْ أَهْلِهِ فَاطْلُبُوهُ.
اى مردم بدانيد كمال دين طلب علم و عمل بدانست، بدانيد كه طلب علم بر شما از طلب مال لازم‏تر است، زيرا مال براى شما قسمت و تضمين شده. عادلى آن را بين شما قسمت كرده و تضمين نموده و بشما مي‌رساند ولى علم نزد أهلش نگهداشته شده و شما مأموريد كه آن را از اهلش طلب كنيد، پس آن را بخواهيد.
الكافي، ج‏1، ص 30
صفحه اصلی
صفحه اصلی
باب نص بر یکایک ائمه علیهم‌السلام چاپ ايميل
16 بهمن 1398

بَابُ مَا نَصَّ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ وَ رَسُولُهُ عَلَى الْأَئِمَّةِ(ع) وَاحِداً فَوَاحِداً

و هو الباب الواحد و الستون من كتاب الحجة و فيه سبعة احادیث

325- الحديث الاول و هو الواحد و الخمسون و سبعة مائة

عَنْ أَبِي‌بَصِيرٍ قَالَ: سَأَلْتُ أَبَاعَبْدِاللَّهِ(ع) عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ فَقَالَ: نَزَلَتْ فِي عَلِيِّ بْنِ أَبِي‌طَالِبٍ وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ(ع) فَقُلْتُ لَهُ: إِنَّ النَّاسَ يَقُولُونَ فَمَا لَهُ لَمْ يُسَمِّ عَلِيّاً وَ أَهْلَ بَيْتِهِ(ع) فِي كِتَابِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ قَالَ: فَقَالَ: قُولُوا لَهُمْ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ(ص) نَزَلَتْ عَلَيْهِ الصَّلاةُ وَ لَمْ يُسَمِّ اللَّهُ‏ لَهُمْ ثَلاثاً وَ لا أَرْبَعاً حَتَّى كَانَ رَسُولُ اللَّهِ(ص) هُوَ الَّذِي فَسَّرَ ذَلِكَ لَهُمْ وَ نَزَلَتْ عَلَيْهِ الزَّكَاةُ وَ لَمْ يُسَمِّ لَهُمْ مِنْ كُلِّ أَرْبَعِينَ دِرْهَماً دِرْهَمٌ حَتَّى كَانَ رَسُولُ اللَّهِ(ص) هُوَ الَّذِي فَسَّرَ ذَلِكَ لَهُمْ وَ نَزَلَ الْحَجُّ فَلَمْ يَقُلْ لَهُمْ طُوفُوا أُسْبُوعاً حَتَّى كَانَ رَسُولُ اللَّهِ(ص) هُوَ الَّذِي فَسَّرَ ذَلِكَ لَهُمْ وَ نَزَلَتْ أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ وَ نَزَلَتْ فِي عَلِيٍّ وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ فَقَالَ: رَسُولُ اللَّهِ(ص) فِي عَلِيٍّ مَنْ كُنْتُ مَوْلاهُ فَعَلِيٌّ مَوْلاهُ وَ قَالَ(ص) أُوصِيكُمْ بِكِتَابِ اللَّهِ وَ أَهْلِ بَيْتِي فَإِنِّي سَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَنْ لا يُفَرِّقَ بَيْنَهُمَا حَتَّى يُورِدَهُمَا عَلَيَّ الْحَوْضَ فَأَعْطَانِي ذَلِكَ وَ قَالَ: لا تُعَلِّمُوهُمْ فَهُمْ أَعْلَمُ مِنْكُمْ وَ قَالَ: إِنَّهُمْ لَنْ يُخْرِجُوكُمْ مِنْ بَابِ هُدًى وَ لَنْ يُدْخِلُوكُمْ فِي بَابِ ضَلالَةٍ فَلَوْ سَكَتَ رَسُولُ اللَّهِ(ص) فَلَمْ يُبَيِّنْ مَنْ أَهْلُ بَيْتِهِ لادَّعَاهَا آلُ فُلانٍ وَ آلُ فُلانٍ وَ لَكِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَنْزَلَهُ فِي كِتَابِهِ تَصْدِيقاً لِنَبِيِّهِ(ص) إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً فَكَانَ عَلِيٌّ وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ وَ فَاطِمَةُ(ع) فَأَدْخَلَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ(ص) تَحْتَ الْكِسَاءِ فِي بَيْتِ أُمِّ سَلَمَةَ ثُمَّ قَالَ: اللَّهُمَّ إِنَّ لِكُلِّ نَبِيٍّ أَهْلًا وَ ثَقَلًا وَ هَؤُلاءِ أَهْلُ بَيْتِي وَ ثَقَلِي فَقَالَتْ أُمُّ سَلَمَةَ أَ لَسْتُ مِنْ أَهْلِكَ فَقَالَ: إِنَّكِ إِلَى خَيْرٍ وَ لَكِنَّ هَؤُلاءِ أَهْلِي وَ ثِقْلِي
ادامه مطلب...
 
باب ثبوت امامت در اعقاب و عدم بازگشت به برادر و عمو و خویشان دیگر چاپ ايميل
16 بهمن 1398
بَابُ ثَبَاتِ الْإِمَامَةِ فِي الْأَعْقَابِ وَ أنَّها لا تَعُودُ فِي أَخٍ وَ لا عَمٍّ وَ لا غَيْرِهِمَا مِنَ الْقَرَابَاتِ

و هو الباب الواحد و الستون من كتاب الحجة و فيه خمسة احادیث

روایات این باب نیز مانند شرط فرزند بزرگ بودن است و در معرفی امام شرط حقیقی نیست چنان که در ذیل حدیث اول از باب قبلی توصیح داده شد(313- الحديث الاول و هو التاسع و الثلاثون و سبعة مائة)

320- الحديث الاول و هو السادس و الاربعون و سبعة مائة

عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ ثُوَيْرِ بْنِ أَبِي‌فَاخِتَةَ عَنْ أَبِي‌عَبْدِاللَّهِ(ع) قَالَ: لا تَعُودُ الْإِمَامَةُ فِي أَخَوَيْنِ بَعْدَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ أَبَداً، إِنَّمَا جَرَتْ مِنْ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ كَمَا قَالَ: اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ‏ أَوْلى بِبَعْضٍ فِي كِتابِ اللَّهِ (احزاب، 6) فَلا تَكُونُ بَعْدَ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ(ع) إِلا فِي الْأَعْقَابِ وَ أَعْقَابِ الْأَعْقَابِ.

ترجمه: امام صادق علیه‌السلام فرمود: بعد از امام حسن و امام حسین، امامت هرگز به دو برادر نمی‌رسد و از دوران على بن الحسین، چنان‌كه خداى تبارك و تعالى می‌فرماید جارى گشت: «خویشاوندان در كتاب خدا به یك‌دیگر سزاوارترند» پس از دوران على بن الحسین علیه‌السلام امامت جز در میان فرزندان و فرزندان فرزندان نباشد (یعنى از پدر به پسر می‌رسد نه به برادر)

شرح:
ادامه مطلب...
 
باب اموری‌كه امامت امام علیه‌السلام را ثابت مى‌كند چاپ ايميل
16 بهمن 1398

بَابُ الْأُمُورِ الَّتِي تُوجِبُ حُجَّةَ الْإِمَامِ(ع)

و هو الباب الستون من كتاب الحجة و فيه سبعة احادیث

313- الحديث الاول و هو التاسع و الثلاثون و سبعة مائة

عَنِ ابْنِ أَبِي‌نَصْرٍ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي‌الْحَسَنِ الرِّضَا(ع): إِذَا مَاتَ الْإِمَامُ، بِمَ يُعْرَفُ الَّذِي بَعْدَهُ؟ فَقَالَ: لِلْإِمَامِ عَلامَاتٌ: مِنْهَا أَنْ يَكُونَ أَكْبَرَ وُلْدِ أَبِيهِ و يَكُونَ فِيهِ الْفَضْلُ و الْوَصِيَّةُ وَ يَقْدَمَ الرَّكْبُ فَيَقُولَ إِلَى مَنْ أَوْصَى فُلانٌ؟ فَيُقَالَ: إِلَى فُلانٍ و السِّلاحُ فِينَا به منزِلَةِ التَّابُوتِ فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ؛ تَكُونُ الْإِمَامَةُ مَعَ السِّلاحِ حَيْثُمَا كَانَ.

ترجمه: ابن ابو‌نصر گوید: به اما رضا علیه‌السلام عرض كردم: چون امام از دنیا برود، امام پس از وى را با چه نشانی می‌توان شناخت؟ فرمود: امام نشانه‌هایی دارد: از جمله آن‌ها این است كه بزرگ‌ترین فرزند امام پیش از خودش (پدرش) مى‌باشد؛ داراى فضیلت و وصیت باشد به‌گونه‌ای كه جماعت مسافران که مى‌آیند و مى‌پرسند: فلان امام (كه وفات كرد) به چه شخصى وصیت كرد؟ همه مى‌گویند به فلان كس؛ و سلاح در میان ما مانند تابوت است در بنى اسرائیل؛ امامت همراه سلاح است هر کجا كه باشد (به احادیث628- 625 رجوع شود).

شرح
ادامه مطلب...
 
<< شروع < قبل 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 بعد > پايان >>

صفحه 22 - 24 از 165

Copyright © 2008 Tahour.net . All rights reserved.

کلیه حقوق برای پایگاه اطلاع رسانی طهور محفوظ می باشد. استفاده از مطالب تنها با ذکر نام و پیوند منبع مجاز است.