صداي سخن عشق


سَمِعْتُ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ يَقُولُ 
أَيُّهَا النَّاسُ اعْلَمُوا أَنَّ كَمَالَ الدِّينِ طَلَبُ الْعِلْمِ وَ الْعَمَلُ بِهِ أَلَا وَ إِنَّ طَلَبَ الْعِلْمِ أَوْجَبُ عَلَيْكُمْ مِنْ طَلَبِ الْمَالِ إِنَّ الْمَالَ مَقْسُومٌ مَضْمُونٌ لَكُمْ قَدْ قَسَمَهُ عَادِلٌ بَيْنَكُمْ وَ ضَمِنَهُ وَ سَيَفِي لَكُمْ وَ الْعِلْمُ مَخْزُونٌ عِنْدَ أَهْلِهِ وَ قَدْ أُمِرْتُمْ بِطَلَبِهِ مِنْ أَهْلِهِ فَاطْلُبُوهُ.
اى مردم بدانيد كمال دين طلب علم و عمل بدانست، بدانيد كه طلب علم بر شما از طلب مال لازم‏تر است، زيرا مال براى شما قسمت و تضمين شده. عادلى آن را بين شما قسمت كرده و تضمين نموده و بشما مي‌رساند ولى علم نزد أهلش نگهداشته شده و شما مأموريد كه آن را از اهلش طلب كنيد، پس آن را بخواهيد.
الكافي، ج‏1، ص 30
صفحه اصلی
صفحه اصلی
باب هدایت قرآن به سوی امام چاپ ايميل
02 خرداد 1398

بَابُ أَنَّ الْقُرْآنَ يَهْدِي لِلإِمَامِ

قرآن به سوى امام هدایت مى‌كند (باب بیست و ششم از کتاب حجت که 2 حدیث دارد)

139- الحديث الاول و هو الخامس و الستون و خمس مائة

عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مَحْبُوبٍ قَالَ: سَأَلْتُ أَبَاالْحَسَنِ الرِّضَا(ع) عَنْ قَوْلِهِ عَزَّ وَ جَلَّ: وَ لِكُلٍّ جَعَلْنا مَوالِيَ مِمَّا تَرَكَ الْوالِدانِ وَ الْأَقْرَبُونَ وَ الَّذِينَ عَقَدَتْ أَيْمانُكُمْ، قَالَ: إِنَّمَا عَنَى بِذَلِكَ الْأَئِمَّةَ(ع)، بِهِمْ عَقَدَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ أَيْمَانَكُمْ.

ترجمه: حسن بن محبوب گوید: از حضرت رضا(علیه‌السلام) درباره سخن خداى عزوجل پرسیدم (آیه 33- سوره 4) «همه را در تركه پدران و مادران خویشان، بستگانى قرار داده‌ایم و كسانى را كه با آن‌ها دست (بیعت یا پیمان) داده‌اید،» (به همه آن‌ها را بدهید) حضرت فرمود: مقصود ائمه علیه‌السلام هستند كه خداى عزوجل پیمان شما را با ایشان بسته است.

شرح: ظاهر آیه شریفه و تفسیر آن، درباره ارث بردن اولاد از پدر و مادر و خویشان و بستگان از یك‌دیگر است كه در آخر آیه شریفه ذكر شد و آن به معنى رابطه همسرى یا ضامن جریرة و یا امامت است كه فقهاء در كتاب ارث تفصیل داده‌اند و ارث بردن امام در صورتى است كه براى میت هیچ‌گونه وارثى نباشد و اما تأویل و باطن آیه شریفه را كه حضرت بیان مى‌فرماید، تطبیق نمودن عقد ایمان است با حق معنوى امامت یعنى نظر به این‌كه بین امام و مأموم رابطه ولایت و دست بیعت و پیمان فرمان‌بردارى هست، خدای تعالى مى‌فرماید: این حق امام را ادا كنید یعنى از او اطاعت و پیروى كنید.

شرح
ادامه مطلب...
 
امامان در قرآن دو قسمند: امامی كه به خدا می‌خواند و امامی كه به دوز چاپ ايميل
02 خرداد 1398

بَابُ أَنَّ الْأَئِمَّةَ فِي كِتَابِ اللَّهِ إِمَامَانِ إِمَامٌ يَدْعُو إِلَى اللَّهِ وَ إِمَامٌ يَدْعُو إِلَى النَّارِ

امامان در قرآن دو قسمند: امامی كه به خدا می‌خواند و امامی كه به دوزخ می‌كشاند (باب بیست و پنجم از کتاب حجت که 2 حدیث دارد)

137- الحديث الاول و هو الثالث و الستون و خمس مائة

عَنْ جَابِرٍ عَنْ أَبِي‌جَعْفَرٍ(ع) قَالَ: قَالَ: لَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الْآيَةُ: يَوْمَ نَدْعُوا كُلَّ أُناسٍ به امامهِمْ، قَالَ الْمُسْلِمُونَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ أَ لَسْتَ إِمَامَ النَّاسِ كُلِّهِمْ أَجْمَعِينَ؟ قَالَ: فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ(ص): أَنَا رَسُولُ اللَّهِ إِلَى النَّاسِ أَجْمَعِينَ وَ لَكِنْ سَيَكُونُ مِنْ بَعْدِي أَئِمَّةٌ عَلَى النَّاسِ مِنَ اللَّهِ مِنْ أَهْلِ بَيْتِي، يَقُومُونَ فِي النَّاسِ، فَيُكَذَّبُونَ، وَ يَظْلِمُهُمْ أَئِمَّةُ الْكُفْرِ وَ الضَّلالِ وَ أَشْيَاعُهُمْ، فَمَنْ وَالاهُمْ وَ اتَّبَعَهُمْ وَ صَدَّقَهُمْ فَهُوَ مِنِّي وَ مَعِي وَ سَيَلْقَانِي. أَلا وَ مَنْ ظَلَمَهُمْ وَ كَذَّبَهُمْ فَلَيْسَ مِنِّي وَ لا مَعِي وَ أَنَا مِنْهُ بَرِي‏ءٌ

ترجمه: امام محمد باقر علیه‌السلام فرمود: چون آیه (71 سوره 17) «روزی كه هر دسته از مردم را به امامشان خوانیم» نازل شد، مسلمین عرض كردند: اى فرستاده خدا! مگر شما امام همه مردم نیستید؟ پیامبر فرمود: من از جانب خدا به سوى همه مردم فرستاده شده‌ام ولى بعد از من امامانى از خاندانم بر مردم منصوب شوند، ایشان در میان مردم قیام كنند و مردم آن‌ها را تكذیب كنند و امامان كفر و گمراهى و پیرونشان بر ایشان ستم كنند، هر كه آن‌ها را دوست دارد و از آن‌ها پیروى كند و تصدیقشان نماید، از من است و با من است و مرا ملاقات خواهد كرد و آگاه باشید كسى كه به ایشان ستم كند و تكذیبشان نماید، از من نیست و با من نیست و من از او بیزارم.

شرح
ادامه مطلب...
 
باب پنجم در مرجعیت علمی ائمه علیهم‌السلام (برگزیدگان خدا) چاپ ايميل
02 خرداد 1398

بَابٌ فِي أَنَّ مَنِ اصْطَفَاهُ اللَّهُ مِنْ عِبَادِهِ وَ أَوْرَثَهُمْ كِتَابَهُ هُمُ الْأَئِمَّةُ(ع)

كسانى را كه خدا از میان بندگانش برگزیده و قرآن را به ارثشان داده ائمه علیهم‌السلام مى‌باشند (باب بیست و چهارم از کتاب حجت که 4 حدیث دارد)

133- الحديث الاول و هو التاسع و الخمسون و خمس مائة

عَنْ سَالِمٍ قَالَ: سَأَلْتُ أَبَاجَعْفَرٍ(ع) عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ: ثُمَّ أَوْرَثْنَا الْكِتابَ الَّذِينَ اصْطَفَيْنا مِنْ عِبادِنا فَمِنْهُمْ ظالِمٌ لِنَفْسِهِ وَ مِنْهُمْ مُقْتَصِدٌ وَ مِنْهُمْ سابِقٌ بِالْخَيْراتِ به اذن اللَّهِ. قَالَ: السَّابِقُ بِالْخَيْرَاتِ الْإِمَامُ وَ الْمُقْتَصِدُ الْعَارِفُ لِلْإِمَامِ وَ الظَّالِمُ لِنَفْسِهِ الَّذِي لا يَعْرِفُ الْإِمَامَ.

ترجمه: سالم گوید: از امام باقر علیه‌السلام پرسیدم درباره سخن خداى عزوجل (22 سوره 35) «آن‌گاه این كتاب را به كسانی كه از میان بندگان خود انتخاب كرده‌ایم، به ارث دادیم. بعضى از ایشان به خود ستم كنند و بعضى معتدلند و بعضى به اذن خدا به سوى نیكی‌ها شتابانند، فرمود: شتابنده به سوى نیك‌ها امام است و معتدل امام‌شناس است و ستمگر به خویش كسى است كه امام را نمى‌شناسد.

شرح
ادامه مطلب...
 
<< شروع < قبل 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 بعد > پايان >>

صفحه 4 - 6 از 172

Copyright © 2008 Tahour.net . All rights reserved.

کلیه حقوق برای پایگاه اطلاع رسانی طهور محفوظ می باشد. استفاده از مطالب تنها با ذکر نام و پیوند منبع مجاز است.