صداي سخن عشق


سَمِعْتُ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ يَقُولُ 
أَيُّهَا النَّاسُ اعْلَمُوا أَنَّ كَمَالَ الدِّينِ طَلَبُ الْعِلْمِ وَ الْعَمَلُ بِهِ أَلَا وَ إِنَّ طَلَبَ الْعِلْمِ أَوْجَبُ عَلَيْكُمْ مِنْ طَلَبِ الْمَالِ إِنَّ الْمَالَ مَقْسُومٌ مَضْمُونٌ لَكُمْ قَدْ قَسَمَهُ عَادِلٌ بَيْنَكُمْ وَ ضَمِنَهُ وَ سَيَفِي لَكُمْ وَ الْعِلْمُ مَخْزُونٌ عِنْدَ أَهْلِهِ وَ قَدْ أُمِرْتُمْ بِطَلَبِهِ مِنْ أَهْلِهِ فَاطْلُبُوهُ.
اى مردم بدانيد كمال دين طلب علم و عمل بدانست، بدانيد كه طلب علم بر شما از طلب مال لازم‏تر است، زيرا مال براى شما قسمت و تضمين شده. عادلى آن را بين شما قسمت كرده و تضمين نموده و بشما مي‌رساند ولى علم نزد أهلش نگهداشته شده و شما مأموريد كه آن را از اهلش طلب كنيد، پس آن را بخواهيد.
الكافي، ج‏1، ص 30
صفحه اصلی
صفحه اصلی
باب نص بر یکایک ائمه علیهم‌السلام چاپ ايميل
15 تير 1398

بَابُ مَا نَصَّ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ وَ رَسُولُهُ عَلَى الْأَئِمَّةِ(ع) وَاحِداً فَوَاحِداً

و هو الباب الواحد و الستون من كتاب الحجة و فيه سبعة احادیث

325- الحديث الاول و هو الواحد و الخمسون و سبعة مائة

عَنْ أَبِي‌بَصِيرٍ قَالَ: سَأَلْتُ أَبَاعَبْدِاللَّهِ(ع) عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ فَقَالَ: نَزَلَتْ فِي عَلِيِّ بْنِ أَبِي‌طَالِبٍ وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ(ع) فَقُلْتُ لَهُ: إِنَّ النَّاسَ يَقُولُونَ فَمَا لَهُ لَمْ يُسَمِّ عَلِيّاً وَ أَهْلَ بَيْتِهِ(ع) فِي كِتَابِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ قَالَ: فَقَالَ: قُولُوا لَهُمْ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ(ص) نَزَلَتْ عَلَيْهِ الصَّلاةُ وَ لَمْ يُسَمِّ اللَّهُ‏ لَهُمْ ثَلاثاً وَ لا أَرْبَعاً حَتَّى كَانَ رَسُولُ اللَّهِ(ص) هُوَ الَّذِي فَسَّرَ ذَلِكَ لَهُمْ وَ نَزَلَتْ عَلَيْهِ الزَّكَاةُ وَ لَمْ يُسَمِّ لَهُمْ مِنْ كُلِّ أَرْبَعِينَ دِرْهَماً دِرْهَمٌ حَتَّى كَانَ رَسُولُ اللَّهِ(ص) هُوَ الَّذِي فَسَّرَ ذَلِكَ لَهُمْ وَ نَزَلَ الْحَجُّ فَلَمْ يَقُلْ لَهُمْ طُوفُوا أُسْبُوعاً حَتَّى كَانَ رَسُولُ اللَّهِ(ص) هُوَ الَّذِي فَسَّرَ ذَلِكَ لَهُمْ وَ نَزَلَتْ أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ وَ نَزَلَتْ فِي عَلِيٍّ وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ فَقَالَ: رَسُولُ اللَّهِ(ص) فِي عَلِيٍّ مَنْ كُنْتُ مَوْلاهُ فَعَلِيٌّ مَوْلاهُ وَ قَالَ(ص) أُوصِيكُمْ بِكِتَابِ اللَّهِ وَ أَهْلِ بَيْتِي فَإِنِّي سَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَنْ لا يُفَرِّقَ بَيْنَهُمَا حَتَّى يُورِدَهُمَا عَلَيَّ الْحَوْضَ فَأَعْطَانِي ذَلِكَ وَ قَالَ: لا تُعَلِّمُوهُمْ فَهُمْ أَعْلَمُ مِنْكُمْ وَ قَالَ: إِنَّهُمْ لَنْ يُخْرِجُوكُمْ مِنْ بَابِ هُدًى وَ لَنْ يُدْخِلُوكُمْ فِي بَابِ ضَلالَةٍ فَلَوْ سَكَتَ رَسُولُ اللَّهِ(ص) فَلَمْ يُبَيِّنْ مَنْ أَهْلُ بَيْتِهِ لادَّعَاهَا آلُ فُلانٍ وَ آلُ فُلانٍ وَ لَكِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَنْزَلَهُ فِي كِتَابِهِ تَصْدِيقاً لِنَبِيِّهِ(ص) إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً فَكَانَ عَلِيٌّ وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ وَ فَاطِمَةُ(ع) فَأَدْخَلَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ(ص) تَحْتَ الْكِسَاءِ فِي بَيْتِ أُمِّ سَلَمَةَ ثُمَّ قَالَ: اللَّهُمَّ إِنَّ لِكُلِّ نَبِيٍّ أَهْلًا وَ ثَقَلًا وَ هَؤُلاءِ أَهْلُ بَيْتِي وَ ثَقَلِي فَقَالَتْ أُمُّ سَلَمَةَ أَ لَسْتُ مِنْ أَهْلِكَ فَقَالَ: إِنَّكِ إِلَى خَيْرٍ وَ لَكِنَّ هَؤُلاءِ أَهْلِي وَ ثِقْلِي فَلَمَّا قُبِضَ رَسُولُ اللَّهِ(ص) كَانَ عَلِيٌّ أَوْلَى النَّاسِ بِالنَّاسِ لِكَثْرَةِ مَا بَلَّغَ فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ(ص) وَ إِقَامَتِهِ لِلنَّاسِ وَ أَخْذِهِ بِيَدِهِ فَلَمَّا مَضَى عَلِيٌّ لَمْ يَكُنْ يَسْتَطِيعُ عَلِيٌّ وَ لَمْ يَكُنْ لِيَفْعَلَ أَنْ يُدْخِلَ مُحَمَّدَ بْنَ عَلِيٍّ وَ لا الْعَبَّاسَ بْنَ عَلِيٍّ وَ لا وَاحِداً مِنْ وُلْدِهِ إِذاً لَقَالَ: الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى أَنْزَلَ فِينَا كَمَا أَنْزَلَ فِيكَ فَأَمَرَ بِطَاعَتِنَا كَمَا أَمَرَ بِطَاعَتِكَ وَ بَلَّغَ فِينَا رَسُولُ اللَّهِ(ص) كَمَا بَلَّغَ فِيكَ وَ أَذْهَبَ عَنَّا الرِّجْسَ كَمَا أَذْهَبَهُ عَنْكَ فَلَمَّا مَضَى عَلِيٌّ(ع) كَانَ الْحَسَنُ(ع) أَوْلَى بِهَا لِكِبَرِهِ فَلَمَّا تُوُفِّيَ لَمْ يَسْتَطِعْ أَنْ يُدْخِلَ وُلْدَهُ وَ لَمْ يَكُنْ لِيَفْعَلَ ذَلِكَ وَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ يَقُولُ: وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلى بِبَعْضٍ فِي كِتابِ اللَّهِ فَيَجْعَلَهَا فِي وُلْدِهِ إِذاً لَقَالَ: الْحُسَيْنُ أَمَرَ اللَّهُ بِطَاعَتِي كَمَا أَمَرَ بِطَاعَتِكَ وَ طَاعَةِ أَبِيكَ وَ بَلَّغَ فِيَّ رَسُولُ اللَّهِ(ص) كَمَا بَلَّغَ فِيكَ وَ فِي أَبِيكَ وَ أَذْهَبَ اللَّهُ عَنِّي الرِّجْسَ كَمَا أَذْهَبَ عَنْكَ وَ عَنْ أَبِيكَ فَلَمَّا صَارَتْ إِلَى الْحُسَيْنِ(ع) لَمْ يَكُنْ أَحَدٌ مِنْ‏ أَهْلِ بَيْتِهِ يَسْتَطِيعُ أَنْ يَدَّعِيَ عَلَيْهِ كَمَا كَانَ هُوَ يَدَّعِي عَلَى أَخِيهِ وَ عَلَى أَبِيهِ لَوْ أَرَادَا أَنْ يَصْرِفَا الْأَمْرَ عَنْهُ وَ لَمْ يَكُونَا لِيَفْعَلا ثُمَّ صَارَتْ حِينَ أَفْضَتْ إِلَى الْحُسَيْنِ(ع) فَجَرَى تَأْوِيلُ هَذِهِ الْآيَةِ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلى بِبَعْضٍ فِي كِتابِ اللَّهِ ثُمَّ صَارَتْ مِنْ بَعْدِ الْحُسَيْنِ لِعَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ ثُمَّ صَارَتْ مِنْ بَعْدِ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ إِلَى مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ(ع) وَ قَالَ: الرِّجْسُ هُوَ الشَّكُّ وَ اللَّهِ لا نَشُكُّ فِي رَبِّنَا أَبَداً

ترجمه: ابوبصیر گوید: از امام صادق درباره سخن خداى عزوجل «خدا را فرمان برید و پیامبر و كارداران خود را فرمان برید(نساء، 59)» پرسیدم، فرمود: درباره على بن ابى‌طالب و حسن و حسین علیهم‌السلام نازل شده است (زیرا در آن زمان همان سه نفر از ائمه حاضر بودند)، به حضرت عرض كردم: مردم مى‌گویند: چرا على و خاندان‌اش در كتاب خداى عزوجل نام برده نشده است؟ فرمود: به آن‌ها بگو: آیه نماز، بر پیامبر صلى‌اللّه‌علیه‌وآله‌وسلم نازل شده و سه ركعتى و چهار ركعتى آن نام برده نشده تا این‌كه پیامبر صلى‌اللّه‌علیه‌وآله‌وسلم خود براى مردم بیان كرد و آیه زكات بر آن حضرت نازل شد و نامبرده نشد كه زكات از هر چهل درهم یك درهم است، تا این‌كه خود پیامبر آن را براى مردم شرح داد و امر به حج نازل شد و به مردم نگفت هفت دور طواف كنید تا این‌كه خود پیامبر صلى‌اللّه‌علیه‌وآله‌وسلم براى آن‌ها توضیح داد.

و آیه «اطیعوا الله و اطیعوا الرسول و اولى الامر منكم» نازل شد و درباره على و حسن و حسن نازل شد، پس پیامبر صلى‌اللّه‌علیه‌وآله‌وسلم درباره على علیه‌السلام فرمود: «هر كه من مولا و آقای اویم على مولا و آقای اوست» و باز فرمود: در كتاب خدا و اهل بیتم به شما سفارش مى‌كنم. من از خداى عزوجل خواسته‌ام كه میان آن‌ها جدائى نیندازد تا آن‌ها را در سر حوض به من رساند، خدا خواسته مرا عطا كرد و نیز فرمود: شما چیزى به آن‌ها نیاموزید كه آن‌ها از شما داناترند و باز فرمود: آن‌ها شما را از راه هدایت بیرون نكنند و به راه گمراهى وارد نسازند.

اگر پیامبر خاموشى مى‌گزید و درباره اهل بیتش بیان نمى‌كرد، آل فلان و آل فلان آن را براى خود ادعا مى‌كردند، ولى خداى عزوجل براى تصدیق پیامبرش بیان آن حضرت را (كه مقصود آل پیامبر است نه آل فلان و فلان) در كتابش نازل فرمود «همانا خدا مى‌خواهد ناپاكى را از شما اهل بیت ببرد و پاكیزه‌تان كند، پاكیزه كامل (احزاب، 33) در خانه، ام‌سلمه و على و حسن و حسین و فاطمه علیهم - السلام بودند كه پیامبر صلى‌اللّه‌علیه‌وآله‌وسلم آن‌ها را زیر کساء گرد آورد و سپس فرمود: خدایا هر پیامبرى اهل و حشمى داشت و اهل و حشم من این‌هایند، ام سلمه گفت: من از اهل شما نیستم؟ فرمود: تو به خوبى مى‌گرائى، ولى این‌ها اهل و حشم من هستند.

بنابراین چون پیامبر صلى‌اللّه‌علیه‌وآله‌وسلم وفات یافت، براى پیشوایى مردم، على از همه مردم سزاوارتر بود، به‌جهت ابلاغ‌های بسیارى كه رسول خدا صلى‌اللّه‌علیه‌وآله‌وسلم نسبت به او فرموده بود و دست او را گرفته و در میان مردم برافراشته بود و چون على درگذشت، نمى‌توانست و نباید كه محمد بن على و نه عباس بن على و نه هیچ یك از پسران دیگرش را (غیر از حسنین علیهماالسلام) در اهل پیامبر داخل كند، زیرا در آن صورت حسن و حسین مى‌گفتند: خداى تبارك و تعالى آیه اهل بیت را درباره ما نازل فرمود، چنان‌كه درباره تو نازل كرد و مردم را به اطاعت ما امر كرد، چنان‌كه به اطاعت تو امر فرمود و رسول خدا صلى‌اللّه‌علیه‌وآله‌وسلم نسبت به ما تبلیغ كرد، چنان‌كه نسبت به تو، تبلیغ فرمود و خدا ناپاكى را از ما برد چنان‌كه از تو برد و چون على درگذشت، حسن علیه‌السلام به امامت سزاوارتر بود براى بزرگسالیش و چون وفات نمود، نمى‌توانست و اقدام هم نمى‌كرد كه فرزندان خودش را در امر امانت داخل كند و در میان آن‌ها قرار دهد در صورتى كه خداى عزوجل مى‌فرماید: «خویشاوندان در كتاب خدا به یك‌دیگر سزاوارترند»، زیرا در آن صورت حسین علیه‌السلام مى‌گفت: خدا مردم را به اطاعت من امر نمود، چنان‌كه به اطاعت تو و اطاعت پدرت امر فرموده و رسول خدا صلى‌اللّه‌علیه‌وآله‌وسلم درباره من هم تبلیغ كرده، چنان‌كه درباره تو و پدرت تبلیغ فرموده و خدا ناپاكى را از من برده، چنان‌كه از تو و پدرت برده است، پس چون امامت به حسین رسید، هیچ یك از اهل بیت او نمى‌توانست بر او ادعا كند، هم‌چنان‌كه او بر برادر و پدرش ادعا مى‌كرد، اگر آن دو مى‌خواستند امر امامت را از او به دیگرى بگردانند، ولى آن‌ها چنین كارى نمى‌كردند، سپس زمانى كه امامت به حسین علیه‌السلام رسید، معنى و تأویل آیه «و اولوا الارحام بعضهم اولى ببعض فى كتاب الله» جارى گشت و بعد از حسین به على بن الحسین رسید و بعد از على بن الحسین به محمد بن على رسید، آن‌گاه امام فرمود: مقصود از ناپاكى همان شك است، به خدا كه ما درباره پروردگار خود هرگز شك نكنیم.

شرح
ادامه مطلب...
 
ثبوت امامت در اعقاب و عدم بازگشت به برادر و عمو و خویشان دیگر چاپ ايميل
15 تير 1398

بَابُ ثَبَاتِ الْإِمَامَةِ فِي الْأَعْقَابِ وَ أنَّها لا تَعُودُ فِي أَخٍ وَ لا عَمٍّ وَ لا غَيْرِهِمَا مِنَ الْقَرَابَاتِ

روایات این باب نیز مانند شرط فرزند بزرگ بودن است و در معرفی امام شرط حقیقی نیست چنان که در ذیل حدیث اول از باب قبلی توصیح داده شد(313- الحديث الاول و هو التاسع و الثلاثون و سبعة مائة)

320- الحديث الاول و هو السادس و الاربعون و سبعة مائة

عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ ثُوَيْرِ بْنِ أَبِي‌فَاخِتَةَ عَنْ أَبِي‌عَبْدِاللَّهِ(ع) قَالَ: لا تَعُودُ الْإِمَامَةُ فِي أَخَوَيْنِ بَعْدَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ أَبَداً، إِنَّمَا جَرَتْ مِنْ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ كَمَا قَالَ: اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ‏ أَوْلى بِبَعْضٍ فِي كِتابِ اللَّهِ (احزاب، 6) فَلا تَكُونُ بَعْدَ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ(ع) إِلا فِي الْأَعْقَابِ وَ أَعْقَابِ الْأَعْقَابِ.

ترجمه: امام صادق علیه‌السلام فرمود: بعد از امام حسن و امام حسین، امامت هرگز به دو برادر نمی‌رسد و از دوران على بن الحسین، چنان‌كه خداى تبارك و تعالى می‌فرماید جارى گشت: «خویشاوندان در كتاب خدا به یك‌دیگر سزاوارترند» پس از دوران على بن الحسین علیه‌السلام امامت جز در میان فرزندان و فرزندان فرزندان نباشد (یعنى از پدر به پسر می‌رسد نه به برادر)

شرح: علامه مجلسى
ادامه مطلب...
 
اموری‌كه امامت امام علیه‌السلام را ثابت مى‌كند چاپ ايميل
14 تير 1398

بَابُ الْأُمُورِ الَّتِي تُوجِبُ حُجَّةَ الْإِمَامِ(ع)

313- الحديث الاول و هو التاسع و الثلاثون و سبعة مائة

عَنِ ابْنِ أَبِي‌نَصْرٍ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي‌الْحَسَنِ الرِّضَا(ع): إِذَا مَاتَ الْإِمَامُ، بِمَ يُعْرَفُ الَّذِي بَعْدَهُ؟ فَقَالَ: لِلْإِمَامِ عَلامَاتٌ: مِنْهَا أَنْ يَكُونَ أَكْبَرَ وُلْدِ أَبِيهِ و يَكُونَ فِيهِ الْفَضْلُ و الْوَصِيَّةُ وَ يَقْدَمَ الرَّكْبُ فَيَقُولَ إِلَى مَنْ أَوْصَى فُلانٌ؟ فَيُقَالَ: إِلَى فُلانٍ و السِّلاحُ فِينَا به منزِلَةِ التَّابُوتِ فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ؛ تَكُونُ الْإِمَامَةُ مَعَ السِّلاحِ حَيْثُمَا كَانَ.

ترجمه: ابن ابو‌نصر گوید: به اما رضا علیه‌السلام عرض كردم: چون امام از دنیا برود، امام پس از وى را با چه نشانی می‌توان شناخت؟ فرمود: امام نشانه‌هایی دارد: از جمله آن‌ها این است كه بزرگ‌ترین فرزند امام پیش از خودش (پدرش) مى‌باشد؛ داراى فضیلت و وصیت باشد به‌گونه‌ای كه جماعت مسافران که مى‌آیند و مى‌پرسند: فلان امام (كه وفات كرد) به چه شخصى وصیت كرد؟ همه مى‌گویند به فلان كس؛ و سلاح در میان ما مانند تابوت است در بنى اسرائیل؛ امامت همراه سلاح است هر کجا كه باشد (به احادیث628- 625 رجوع شود).

شرح
ادامه مطلب...
 
<< شروع < قبل 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 بعد > پايان >>

صفحه 4 - 6 از 214

Copyright © 2008 Tahour.net . All rights reserved.

کلیه حقوق برای پایگاه اطلاع رسانی طهور محفوظ می باشد. استفاده از مطالب تنها با ذکر نام و پیوند منبع مجاز است.