صداي سخن عشق


سَمِعْتُ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ يَقُولُ 
أَيُّهَا النَّاسُ اعْلَمُوا أَنَّ كَمَالَ الدِّينِ طَلَبُ الْعِلْمِ وَ الْعَمَلُ بِهِ أَلَا وَ إِنَّ طَلَبَ الْعِلْمِ أَوْجَبُ عَلَيْكُمْ مِنْ طَلَبِ الْمَالِ إِنَّ الْمَالَ مَقْسُومٌ مَضْمُونٌ لَكُمْ قَدْ قَسَمَهُ عَادِلٌ بَيْنَكُمْ وَ ضَمِنَهُ وَ سَيَفِي لَكُمْ وَ الْعِلْمُ مَخْزُونٌ عِنْدَ أَهْلِهِ وَ قَدْ أُمِرْتُمْ بِطَلَبِهِ مِنْ أَهْلِهِ فَاطْلُبُوهُ.
اى مردم بدانيد كمال دين طلب علم و عمل بدانست، بدانيد كه طلب علم بر شما از طلب مال لازم‏تر است، زيرا مال براى شما قسمت و تضمين شده. عادلى آن را بين شما قسمت كرده و تضمين نموده و بشما مي‌رساند ولى علم نزد أهلش نگهداشته شده و شما مأموريد كه آن را از اهلش طلب كنيد، پس آن را بخواهيد.
الكافي، ج‏1، ص 30
صفحه اصلی
صفحه اصلی
ائمه علیهم‌السلام نشانه‌های هدایتند چاپ ايميل
01 خرداد 1398

بَابُ أَنَّ الْأَئِمَّةَ(ع) هُمُ الْعَلامَاتُ الَّتِي ذَكَرَهَا اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ فِي كِتَابِهِ

ائمه علیهم‌السلام نشانه‌های هدایتند

ائمه علیهم‌السلام علاماتى هستند كه خداى عزوجل در كتابش یاد فرموده است (باب هفدهم از کتاب حجت که 3 حدیث دارد)

101- الحديث الاول و هو الثامن و العشرون و خمس مائة

عَن دَاوُدِ الْجَصَّاصِ قَالَ سَمِعْتُ أَبَاعَبْدِاللَّهِ(ع) يَقُولُ: وَ عَلاماتٍ وَ بِالنَّجْمِ هُمْ يَهْتَدُونَ، قَالَ: النَّجْمُ رَسُولُ اللَّهِ(ص) وَ الْعَلامَاتُ هُمُ الْأَئِمَّةُ(ع)

ترجمه: داود جصاص گوید: از امام صادق علیه‌السلام درباره آیه (16 نحل) «و علاماتى گذاشت و به وسیله ستاره هدایت شوند» پرسیدم، فرمود: ستاره رسول خدا(ص) است و علامات، ائمه علیهم‌السلام مى‌باشند.

شرح
ادامه مطلب...
 
ائمه علیهم‌السلام والیان امر و حسد برده‌شدگانى هستند كه خداى عزو چاپ ايميل
01 خرداد 1398

بَابُ أَنَّ الْأَئِمَّةَ(ع) وُلاةُ الْأَمْرِ وَ هُمُ النَّاسُ الْمَحْسُودُونَ الَّذِينَ ذَكَرَهُمُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ

ائمه علیهم‌السلام والیان امر و حسد برده‌شدگانى هستند كه خداى عزوجل در قرآن فرموده است (باب شانزدهم از کتاب حجت که 5 حدیث دارد)

96- الحديث الاول و هو الثالث و العشرون و خمس مائة

عَنْ بُرَيْدٍ الْعِجْلِيِّ قَالَ سَأَلْتُ أَبَاجَعْفَرٍ(ع) عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ: أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ(نساء، 59). فَكَانَ جَوَابُهُ: «أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ أُوتُوا نَصِيباً مِنَ الْكِتابِ يُؤْمِنُونَ بِالْجِبْتِ وَ الطَّاغُوتِ وَ يَقُولُونَ لِلَّذِينَ كَفَرُوا هؤُلاءِ أَهْدى مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا سَبِيلاً»؛ يَقُولُونَ لأَئِمَّةِ الضَّلالَةِ وَ الدُّعَاةِ إِلَى النَّارِ: هؤُلاءِ أَهْدى مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ سَبِيلاً، «أُولئِكَ الَّذِينَ لَعَنَهُمُ اللَّهُ وَ مَنْ يَلْعَنِ اللَّهُ فَلَنْ تَجِدَ لَهُ نَصِيراً؛ أَمْ لَهُمْ نَصِيبٌ مِنَ الْمُلْكِ»، يَعْنِي الإِمَامَةَ وَ الْخِلافَةَ، «فَإِذاً لا يُؤْتُونَ النَّاسَ نَقِيراً»؛ نَحْنُ النَّاسُ الَّذِينَ عَنَى اللَّهُ. وَ النَّقِيرُ النُّقْطَةُ الَّتِي فِي وَسَطِ النَّوَاةِ؛ «أَمْ يَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلى ما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ»؛ نَحْنُ النَّاسُ الْمَحْسُودُونَ عَلَى مَا آتَانَا اللَّهُ مِنَ الْإِمَامَةِ دُونَ خَلْقِ اللَّهِ أَجْمَعِينَ؛ «فَقَدْ آتَيْنا آلَ إِبْراهِيمَ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ آتَيْناهُمْ مُلْكاً عَظِيماً»؛ يَقُولُ جَعَلْنَا مِنْهُمُ الرُّسُلَ وَ الْأَنْبِيَاءَ وَ الْأَئِمَّةَ، فَكَيْفَ يُقِرُّونَ بِهِ فِي آلِ إِبْرَاهِيمَ(ع) وَ يُنْكِرُونَهُ فِي آلِ مُحَمَّدٍ(ص)؟ «فَمِنْهُمْ مَنْ آمَنَ بِهِ وَ مِنْهُمْ مَنْ صَدَّ عَنْهُ وَ كَفى بِجَهَنَّمَ سَعِيراً، إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآياتِنا سَوْفَ نُصْلِيهِمْ ناراً كُلَّما نَضِجَتْ جُلُودُهُمْ بَدَّلْناهُمْ جُلُوداً غَيْرَها لِيَذُوقُوا الْعَذابَ إِنَّ اللَّهَ كانَ عَزِيزاً حَكِيماً»(نساء، 51-56).

ترجمه: برید عجلى گوید: از امام باقر علیه‌السلام درباره سخن خداى عزوجل (61 سوره 4) «اطاعت كنید خدا را و اطاعت كنید پیامبر و والیان امر را» پرسیدم، جواب حضرت این بود كه (55 سوره 4) «مگر آن كسان را كه از كتاب آسمانى به هر ه‌اى به ایشان داده‌اند نمى‌بینى كه به بت و طغیانگر گروند و درباره كافران گویند: این گروه از مؤمنان هدایت یافته‌ترند» یعنى این مردم درباره پیشوایان گمراهى و رهبران به دوزخ مى‌گویند: آن‌ها از آل محمد صلى‌الله‌علیه‌وآله هدایت یافته‌ترند، «ایشان همان كسانند كه خدا لعنتشان كرده و هر كه را خدا لعنت كند هرگز یاورى براى او نخواهى یافت. مگر آن‌ها را از ملك به هر ه‌اى هست؟» یعنى ملك امامت و خلافت «كه در آن صورت نقیرى هم به مردم ندهند» ما هستیم آن مردمى كه خدا قصد كرده و نقیر نقطه میان هسته خرماست (و مقصود بیان كمال بخل و خست ایشان است كه اگر به مقام سلطنت هم مى‌رسیدند، قسمتى از هسته خرما را از ما مضایقه مى‌كردند، تا چه رسد به چیز شریف‌تر و گرانبهاتر) «و یا به مردم نسبت به آن‌چه خدا از كرم خویش به آن‌ها داده حسد مى‌برند» ما هستیم آن مردم حسد برده شده، براى منصب امامتی كه خدا به ما داده و به هیچ كس دیگر نداده «حقاً كه ما خاندان ابراهیم را كتاب و حكمت و ملك بزرگى دادیم» یعنى پیامبران و رسولان و امامان را، از آل ابراهیم قرار دادیم، پس چگونه این مردم این مقام را نسبت به آل ابراهیم علیه‌السلام اعتراف دارند و درباره آل محمد صلى‌الله‌علیه‌وآله منكر مى‌شوند (بنابراین مقصود از والیان امر كه پرسیدى آل محمد صلى‌الله‌علیه‌وآله است). «برخى به آن گرویدند و برخى روی‌گردان شدند و جهنم براى ایشان افروخته آتشى است كافى، كسانی كه آیه‌هاى ما را انكار كرده‌اند، به زودى به آتشى درونشان كنیم كه هر وقت پوست‌هایشان بسوزد، پوست‌هاى دیگرشان دهیم تا عذاب را خوب بچشند، همانا خدا نیرومند و فرزانه است».

توضیح: درباره والیان امر در حدیث 480 سخن گفتیم و از قول مجلسى (ره) اثبات شد كه چنان‌که اطاعت خدا و رسول واجب است، اطاعت والیان امر هم كه ائمه معصومین علیهم‌السلام باشند، واجب و لازم است و نیز باید ایشان معصوم و پاك از خطا و گناه باشند و درباره جبت و طاغوت مجلسى(ره) گوید: جبت ابتدا نام بت مخصوصى بود و سپس براى هر معبود باطلى به‌كار بردند و گفته‌اند در اصل «جبس» بوده است و سین به تاء بدل شده است و جبس چیز بى‌خبر است و اما طاغوت به معنى هر امر باطلى است، معبود باشد یا غیر معبود و جبت و طاغوت در روایات بر اولى و دومى تاویل شده است.

شرح: از امام باقر علیه‌السلام پرسیدند: مقصود از اولی الامر در آیه کریمه 59 از سوره نساء (اطیعوا الله و اطیعوا الرسول و اولی‌ الامر منکم) کیست؟ امام علیه‌السلام با تلاوت آیات 51 تا 56 همین سوره فرمود: مقصود ما اهل بیت پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم هستیم.
ادامه مطلب...
 
ادامه باب مخصوص و جامع در فضیلت و صفات امام چاپ ايميل
29 ارديبهشت 1398

‏95- الحديث الثانی و هو الثانی و العشرون و خمس مائة

عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ غَالِبٍ عَنْ أَبِي‌عَبْدِاللَّهِ(ع) فِي خُطْبَةٍ لَهُ يَذْكُرُ فِيهَا حَالَ الْأَئِمَّةِ(ع) وَ صِفَاتِهِمْ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَوْضَحَ بِأَئِمَّةِ الْهُدَى مِنْ أَهْلِ بَيْتِ نَبِيِّنَا عَنْ دِينِهِ وَ أَبْلَجَ بِهِمْ عَنْ سَبِيلِ مِنْهَاجِهِ وَ فَتَحَ بِهِمْ عَنْ بَاطِنِ يَنَابِيعِ عِلْمِهِ فَمَنْ عَرَفَ مِنْ أُمَّةِ مُحَمَّدٍ(ص) وَاجِبَ حَقِّ إِمَامِهِ وَجَدَ طَعْمَ حَلاوَةِ إِيمَانِهِ وَ عَلِمَ فَضْلَ طُلاوَةِ إِسْلامِهِ لِأَنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى نَصَبَ الْإِمَامَ عَلَماً لِخَلْقِهِ وَ جَعَلَهُ حُجَّةً عَلَى أَهْلِ مَوَادِّهِ وَ عَالَمِهِ وَ أَلْبَسَهُ اللَّهُ تَاجَ الْوَقَارِ وَ غَشَّاهُ مِنْ نُورِ الْجَبَّارِ یَمُدُّ بِسَبَبٍ إِلَى السَّمَاءِ لا يَنْقَطِعُ عَنْهُ مَوَادُّهُ وَ لا يُنَالُ مَا عِنْدَ اللَّهِ إِلا بِجِهَةِ أَسْبَابِهِ وَ لا يَقْبَلُ اللَّهُ أَعْمَالَ الْعِبَادِ إِلا بِمَعْرِفَتِهِ فَهُوَ عَالِمٌ بِمَا يَرِدُ عَلَيْهِ مِنْ مُلْتَبِسَاتِ الدُّجَى وَ مُعَمِّيَاتِ السُّنَنِ وَ مُشَبِّهَاتِ الْفِتَنِ فَلَمْ يَزَلِ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى يَخْتَارُهُمْ لِخَلْقِهِ مِنْ وُلْدِ الْحُسَيْنِ(ع) مِنْ عَقِبِ كُلِّ إِمَامٍ يَصْطَفِيهِمْ لِذَلِكَ وَ يَجْتَبِيهِمْ وَ يَرْضَى بِهِمْ لِخَلْقِهِ وَ يَرْتَضِيهِمْ كُلَّ مَا مَضَى مِنْهُمْ إِمَامٌ نَصَبَ لِخَلْقِهِ مِنْ عَقِبِهِ إِمَاماً عَلَماً بَيِّناً وَ هَادِياً نَيِّراً وَ إِمَاماً قَيِّماً وَ حُجَّةً عَالِماً أَئِمَّةً مِنَ اللَّهِ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَ بِهِ يَعْدِلُونَ حُجَجُ اللَّهِ وَ دُعَاتُهُ وَ رُعاتُهُ عَلَى خَلْقِهِ يَدِينُ بِهَدْيِهِمُ الْعِبَادُ

وَ تَسْتَهِلُّ بِنُورِهِمُ الْبِلادُ وَ يَنْمُو بِبَرَكَتِهِمُ التِّلادُ جَعَلَهُمُ اللَّهُ حَيَاةً لِلْأَنَامِ وَ مَصَابِيحَ لِلظَّلامِ وَ مَفَاتِيحَ لِلْكَلامِ وَ دَعَائِمَ لِلْإِسْلامِ جَرَتْ بِذَلِكَ فِيهِمْ مَقَادِيرُ اللَّهِ عَلَى مَحْتُومِهَا فَالْإِمَامُ هُوَ الْمُنْتَجَبُ الْمُرْتَضَى وَ الْهَادِي الْمُنْتَجَى وَ الْقَائِمُ الْمُرْتَجَى اصْطَفَاهُ اللَّهُ بِذَلِكَ وَ اصْطَنَعَهُ عَلَى عَيْنِهِ فِي الذَّرِّ حِينَ ذَرَأَهُ وَ فِي الْبَرِيَّةِ حِينَ بَرَأَهُ ظِلًّا قَبْلَ خَلْقِ نَسَمَةٍ عَنْ يَمِينِ عَرْشِهِ مَحْبُوّاً بِالْحِكْمَةِ فِي عِلْمِ الْغَيْبِ عِنْدَهُ اخْتَارَهُ بِعِلْمِهِ وَ انْتَجَبَهُ لِطُهْرِهِ بَقِيَّةً مِنْ آدَمَ(ع) وَ خِيَرَةً مِنْ ذُرِّيَّةِ نُوحٍ وَ مُصْطَفًى مِنْ آلِ إِبْرَاهِيمَ وَ سُلالَةً مِنْ إِسْمَاعِيلَ وَ صَفْوَةً مِنْ عِتْرَةِ مُحَمَّدٍ(ص) لَمْ يَزَلْ مَرْعِيّاً بِعَيْنِ اللَّهِ يَحْفَظُهُ وَ يَكْلَؤُهُ بِسِتْرِهِ مَطْرُوداً عَنْهُ حَبَائِلُ إِبْلِيسَ وَ جُنُودِهِ مَدْفُوعاً عَنْهُ وُقُوبُ الْغَوَاسِقِ وَ نُفُوثُ كُلِّ فَاسِقٍ مَصْرُوفاً عَنْهُ قَوَارِفُ السُّوءِ مُبْرَأً مِنَ الْعَاهَاتِ مَحْجُوباً عَنِ الْآفَاتِ مَعْصُوماً مِنَ الزَّلاتِ مَصُوناً عَنِ الْفَوَاحِشِ كُلِّهَا مَعْرُوفاً بِالْحِلْمِ وَ الْبِرِّ فِي يَفَاعِهِ مَنْسُوباً إِلَى الْعَفَافِ وَ الْعِلْمِ وَ الْفَضْلِ عِنْدَ انْتِهَائِهِ مُسْنَداً إِلَيْهِ أَمْرُ وَالِدِهِ صَامِتاً عَنِ الْمَنْطِقِ فِي حَيَاتِهِ فَإِذَا انْقَضَتْ مُدَّةُ وَالِدِهِ إِلَى أَنِ انْتَهَتْ بِهِ مَقَادِيرُ اللَّهِ إِلَى مَشِيئَتِهِ وَ جَاءَتِ الْإِرَادَةُ مِنَ اللَّهِ فِيهِ إِلَى مَحَبَّتِهِ وَ بَلَغَ مُنْتَهَى مُدَّةِ وَالِدِهِ(ع) فمضی وَ صَارَ أَمْرُ اللَّهِ إِلَيْهِ مِنْ بَعْدِهِ وَ قَلَّدَهُ دِينَهُ وَ جَعَلَهُ الْحُجَّةَ عَلَى عِبَادِهِ وَ قَيِّمَهُ فِي بِلادِهِ وَ أَيَّدَهُ بِرُوحِهِ وَ آتَاهُ عِلْمَهُ وَ أَنْبَأَهُ فَصْلَ بَيَانِهِ وَ اسْتَوْدَعَهُ سِرَّهُ وَ انْتَدَبَهُ لِعَظِيمِ أَمْرِهِ وَ أَنْبَأَهُ فَضْلَ بَيَانِ عِلْمِهِ وَ نَصَبَهُ عَلَماً لِخَلْقِهِ وَ جَعَلَهُ حُجَّةً عَلَى أَهْلِ عَالَمِهِ وَ ضِيَاءً لِأَهْلِ دِينِهِ وَ الْقَيِّمَ عَلَى عِبَادِهِ رَضِيَ اللَّهُ بِهِ إِمَاماً لَهُمُ اسْتَوْدَعَهُ سِرَّهُ وَ اسْتَحْفَظَهُ عِلْمَهُ وَ اسْتَخْبَأَهُ حِكْمَتَهُ وَ اسْتَرْعَاهُ لِدِينِهِ وَ انْتَدَبَهُ لِعَظِيمِ أَمْرِهِ وَ أَحْيَا بِهِ مَنَاهِجَ سَبِيلِهِ وَ فَرَائِضَهُ وَ حُدُودَهُ فَقَامَ بِالْعَدْلِ عِنْدَ تَحَيُّرِ أَهْلِ الْجَهْلِ وَ تَحْيِيرِ أَهْلِ الْجَدَلِ بِالنّورِ السَّاطِعِ‏ وَ الشِّفَاءِ النَّافِعِ بِالْحَقِّ الْأَبْلَجِ وَ الْبَيَانِ اللائِحِ مِنْ كُلِّ مَخْرَجٍ عَلَى طَرِيقِ الْمَنْهَجِ الَّذِي مَضَى عَلَيْهِ الصَّادِقُونَ مِنْ آبَائِهِ(ع) فَلَيْسَ يَجْهَلُ حَقَّ هَذَا الْعَالِمِ إِلا شَقِيٌّ وَ لا يَجْحَدُهُ إِلا غَوِيٌّ وَ لا يَصُدُّ عَنْهُ إِلا جَرِيٌّ عَلَى اللَّهِ جَلَّ وَ عَلا

ترجمه: امام صادق در خطبه‌ای كه حال و صفات امامان علیهم‌السلام را بیان مى‌كند مى‌فرماید: همانا خداى عزوجل به وسیله ائمه هدى از اهل‌بیت پیامبر ما دینش را آشكار ساخت و امامش را روشن نمود و براى آنان باطن چشمه‌هاى علمش را گشود، هر كه از امت محمد(ص) حق واجب امامش را شناسد طعم و شیرینى ایمانش را بیابد و فضل خرمى اسلامش را بداند، زیرا خداى تبارك و تعالى امام را به پیشوائى خلقش منصوب كرده و بر روزی‌خوران اهل جهانش حجت قرار داده و تاج وقارش بر سر نهاده و از نور جباریتش بدو افكنده با رشته‌اى الهى تا آسمان كشیده كه فیوضات خدا از او منقطع نشود و آن‌چه نزد خداست جز از طریق وسائل او به دست نیاید و خدا اعمال بندگان را جز با معرفت او نپذیرد آن‌چه از امور مشتبه تاریك و سنت‌هاى مشكل و فتنه‌هاى ناآشكار بر او وارد شود، حكمش را مى‌داند خداى تبارك و تعالى همیشه امامان را براى رهبرى خلقش از اولاد حسین علیه‌السلام و از فرزندان بلاواسطه هر امامى براى امامت برمی‌گزیند و انتخاب می‌كند و ایشان را براى خلقش می‌پذیرد و می‌پسندد، هرگاه یكى از ایشان رحلت كند از فرزندان او امامى بزرگوار آشكار و رهبرى نوربخش و پیشوائى سرپرست و حجتى عالم براى خلقش نصب كند ایشان از طرف خدا پیشوایند، به‌حق هدایت كنند و به‌حق داورى نمایند، حجت‌هاى خدا و داعیان به سوى خدایند، از طرف خدا مخلوق را سرپرستى كنند، بندگان خدا به رهبرى آن‌ها دیندارى كنند و شهرها به نورشان آبادان شود و ثروت‌هاى كهنه از بركتشان فزونى یابد، خدا ایشان را حیات مردم و چراغ‌هاى تاریكى و كلیدهاى سخن و پایه‌هاى اسلام قرار داده و مقدرات حتمى خدا بر این جارى شده است. پس امام همان برگزیده پسندیده و رهبر محرم اسرار و امیدبخشى است كه به فرمان خدا قیام كرده است، خدا او را براى این بر‌گزیده و در عالم ذركه او را آفریده، زیر نظر خود پروریده و در میان مردم، او را هم‌چنان ساخته است، در عالم ذر پیش از آن‌كه جاندارى پدید آید، امام را مانند سایه‌اى در سمت راست عرش آفریده و با علم غیب خود، به او حكمت بخشیده و او را برگزیده و براى پاكیش انتخابش كرده است، باقى‌مانده خلافت آدم علیه‌السلام به او رسیده و از بهترین فرزندان نوح علیه‌السلام است، برگزیده خاندان ابرهیم علیه‌السلام و سلاله اسماعیل و انتخاب شده از عترت محمد صلى‌الله‌علیه‌وآله است، همیشه زیر نظر خدا سر پرسشى شده و پرده خود حفظ و نگهبانیش نموده و دام‌هاى شیطان و لشكرش را از او كنار زده و پیش آمدهاى شب هنگام و افسون جادوگران را از او دور ساخته است، روى آوردن بدى را از او برگردانیده از بلاها بر كنار است، از آفت‌ها پنهان است، از لغزش‌ها نگهدارى شده و از تمام زشت‌كاری‌ها مصون است.

در جوانى به خویشتن‌دارى و نیكوكارى معروف است و در پیرى به پاكدامنى و علم و فضیلت منسوب، امر امامت پدرش به او رسیده و در زمان حیات پدرش از آن گفتار خاموش بوده، چون ایام پدرش گذشت و مقدرات و خواست خدا نسبت به او پایان یافت و اراده خدا او را به سوى محبت خود رسانید و به پایان دورانش رسید، او درگذشت و امر خدا پس از او به وى رسید، خدا امر دینش را بر گردن او نهاد و او را بر بندگانش حجت كرد و در بلادش سرپرست نمود و با روح خود قوتش داد و از علم خود به او داد و از بیان روشن (گفتار حق) آگاهش نمود و راز خود بدو سپرد و براى امر بزرگش (رهبر تمام مخلوق) دعوت فرمود و فضیلت بیان علمش را به او خبر داد و براى رهبرى خلق منصوبش ساخت و بر اهل عالم حجتش نمود و مایه روشنائى اهل دین و سرپرست بندگانش كرد، او را براى امامت خلق پسندیده و راز خود بدو سپرد و بر علم خویش نگهبانش كرد و حكمتش را در او نهاد و سرپرستى دینش را از او خواست و براى امر بزرگش او را طلبید و راه‌هاى روشن و احكام و حدود خویش به او زنده كرد.

امام هم با نور درخشان و درمان مفید، هنگام سرگردانى نادانان آراستن اهل جدل، به عدالت قیام كرد در حالی‌كه با حق واضح و بیان از هر سو روشن همراه بود و به راه مستقیمى كه پدران درستكارش علیهم‌السلام رفته بودند، گام برداشت، پس حق چنین عالمى را جز بدبخت نادیده نمی‌گیرد و جز گم‌راه نومید، منكرش نشود و جز متجرّی بر خداى جل و علا برایش كار شكنى نكند.

شرح
ادامه مطلب...
 
<< شروع < قبل 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 بعد > پايان >>

صفحه 43 - 45 از 203

Copyright © 2008 Tahour.net . All rights reserved.

کلیه حقوق برای پایگاه اطلاع رسانی طهور محفوظ می باشد. استفاده از مطالب تنها با ذکر نام و پیوند منبع مجاز است.