اين بلا را به كس عطا نكنند        تا كه نامش ز اولياء نكنند
امام صادق ( صلوات الله و سلام عليه ) مي فرمايد : « إن الله عزوجل عباداً في الارض مِن خالص عباد... » . خداوند عزوجل بندگان خالص و نابي در زمين دارد كه يك معامله ويژه با ايشان مي كند . آن بندگان كساني هستند كه با غير خدا آميزش و آميختگي ندارند . در فكر و عمل ورفتار و گفتارشان ، خدا متجلي است . چيزي غير خدا در مرتبه اي از مراتب وجودشان نيست . خداي متعال با اين اولياء صافي و خالص خود چه مي كند ؟ حضرت در ادامه روايت مي فرمايند : « ما ينزل مِن السماء تحفة الي الارض الا صرفها عنهم الي غيرهم ... » . خداوند هيچ نعمتي، تحفه اي و مايه روشني چشمي از آسمان ( و نه از زمين ) نمي فرستد، مگر اينكه آن را از ايشان باز مي دارد و به ديگران مي دهد .
با اين وصف، نبايد بر سر داشته ها و نداشته هاي دنيا اندوهگين شد و در امكانات مادي مردم به چشم حسرت نگريست، كه چرا خداوند به بعضي رو مي كند و ايشان را بهره مند مي سازد. روي خدا را نمي توان برگرداند مگر اينكه انسان خود را در جهتي كه روي خداست قرار دهد. آن جهت نيز « فأينما تولوا فثم وجه الله ... » است. هر نعمتي كه خداوند از آسمان نازل مي كند، از بندگان خالص خود باز مي گيرد و دور مي كند « إلي غيرهم ... » و به كساني عطا مي كد كه خالص و پاك نيستند و از سوي ديگر « ... و لا بليةٌ الا صرفها اليهم ... » . هيچ بلايي، رنجي و مصيبتي از آسمان فرو نمي آيد مگر اينكه مستقيماً به ايشان مي رسد.
به عبارت ديگر بندگان خالص و ناب خداوند در زمين، بلاگردان خلق خدا هستند. ايشان رحمةٌ للعالمين اند كه مصداق تام و تمام آن  وجود اقدس حضرت ختمي مرتبت، محمد مصطفي ( صلوات الله عليه واله اجمعين ) است .
در درجات پايين تر محبان خاندان پيامبر قرار مي گيرند، رنجها و دردها و گرفتاريها در خانه ايشان مي رود. ديگر خلق خدا، بايد اين بندگان خاص و خالص حق تعالي را قدر بدانند. ايشان بلاهاي آسماني را به خود جلب مي كنند و ديگر مردم در آسايش و راحتي به سر مي برند . اگر قرار باشد خلق خدا، به شكرانه بلا گرداني اولياء و بندگان خالص خداوند تمام عمر در خدمتگذاري ايشان باشند كم است و عمل ايشان را جبران نمي كند حتي عشري از اعشارش را .

ويژگي خاندان پيامبر ـ صلوات الله عليهم اجمعين ـ در سخن گفتن اين است كه مي‌فرمايند: «نحن اُمُراءُ الكلام»؛ يعني ما اميران سخن هستيم. آن بزرگواران جز در ضرورت و به ضرورت سخن نمي‌گويند. به علت محدوديت‌هاي فردي, اجتماعي و خلقي كه مخاطب كلام دارد, محدود سخن مي‌گويند. اما آنچه مي‌گويند, در بهترين وجه ممكن و بدون بديل و جايگزين است. مولا اميرالمؤمنين علي ـ عليه‌السلام ـ در شرح رفتارهاي عملي پارسايان, سه نمونه را بيان مي‌كند كه بهتر از آن قابل تصوّر و بيان نيست. اگر مي‌فرمايد: «منطقُهُم الصّواب,ملبسهُم الاقتصاد و مشيهُم التوّاضع» سه نمونه را ذكر مي‌كند كه جايگزيني ندارد و نمي‌توان عبارت ديگري را كه اين چنين زيبا و روان حق مطلب را ادا كند, به جاي آن استفاده كرد.

تجلّي كامل اسماء و صفات الهي در آينه درخشان ولايت حضرت ولي عصر (صلوات الله و سلامه عليه)          
در روايات و متون اسلامي, هر يك از خاندان پيامبر ـ صلوات الله عليهمم اجمعين ـ به عنوان خليفه رسول الله معرفي شده‌اند. اما از حضرت مهدي ـ عليه‌السلام ـ به عنوان خليفه الله ياد شده است. تفاوت اين دو خطاب در ميزان ظهور ولايت اين خاندان پاك است. انبياء الهي به ويژه حضرت ختمي مرتبت, نخست ولي بودند و آنگاه نبي شدند يعني نبوتشان ضمن و ذيل و دامنه ولايتشان است. اما از آنجا كه متوسط خلق خدا, توان دريافت تمام تجليات الهي را ندارند, مقام نبوت به صورت حجابي براي مقام ولايت براي عموم خلق ظهور پيدا كرده است. يعني آنچنان كه نبوت انبياء و اسماء الهي كه بدين مقام مرتبط است, بر مردم تجلي دارد؛ ولايت ايشان كه تجلي اسم الولي الحميد است, ظهور ندارد. گويي, سهم خلق خدا از معارف الهي در حد فهم و تحمل ايشان در قالب نبوت بيان شده است. اما آن دسته از معارفي كه تنها به وسيله ولايت قابل آشكار شدن و ظهور است, به دليل عدم فهم عامه مردم و عم اشتياق انشان بدان اسرار در پرده باقي مي‌ماند. اين دسته از معارف الهي آن‌چنان عظيم است و قابليت خاصي را مي‌طلبد كه حتي برخي از انبياء كه دامنة ولايتشان محدودتر از برخي ديگر است, تاب و توان گفتن و شنيدن آن را ندارند. چنانكه در داستان حضرت خضر و حضرت موسي ـ علي نبينا و عليهما السلام ـ اشارات و لطايف دقيقي در اين زمينه بيان شده است. رفتار و كردار حضرت خضر براي موسيِ نبي قابل فهم نبود؛ چه آن‌جا كه با عمل خود ايجاد نقص و خرابي در كشتي خلق خدا كرد و چه آن‌جا كه ديواري را بدون سبب برپاداشت و تعمير كرد. ظاهر افعال ايشان براي فهم موسوي قابل درك نبود. زيرا باطن و حقيقت آن افعال, مربوط به دسته‌اي از معارف الهي است كه بدون واسطه نبوت, به وسيله ولايت و تجليات مستقيم ولايي ظهور پيدا كرده است.

محبّت خاندان پيامبر ـ صلوات الله عليهم اجمعين ـ سرّ رهايي از گردنه‌هاست.                      
وجود صاحب مراتبي است كه بگفته عقلا, عالي‌ترين مرتبه آن ذات اقدس الهي و فروترين مرتبه آن عالم ماده است و ميان اين دو مرتبه, مراتب بسياري وجود دارد. وجود حقيقيتي واحد است اما ظهورات وجود و مراتب آن تعدد دارد و بدين گونه است كه كثرت ممكن مي‌شود, در عين اين‌كه حقيقت و سر وجود يكي است.
ظهورات وجود تحت عنوان ولايت نام برده مي‌شوند. مجموعه عالم هستي كه شامل بخش نا پيداي آن نيز مي‌شود, مظاهر وجودند؛ نه اصل وجود. به عبارتي عكس و تصوير وجوداند, نه خود وجود. اين نشان دهنده ولايت است. تمام عالم هستي در دو نام خلاصه مي‌شود:

  خاندان پيامبر صلوات الله عليهم اجمعين در عمل و نظر و خلق پاك و مطهرند و هيچ‌گونه نقص و كاستي در وجودشان راه ندارد, نه تنها معصومند بلكه عالي‌ترين مرتبه عصمت را دارند. ما با تكيه بر استعدادها و توانمان با قابليت‌ها و تلاشمان هيچ‌گاه بدان مقام نمي‌رسيم چون طهارت ذاتي نداريم اما ناتواني ما قطع نظر از شفاعت است اگر لطف و عنايت ويژه ايشان نباشد ما توانايي دست‌يابي به كمالات عالي را نداريم اما اگر شفاعت ايشان ضميمه شود, با لطف ايشان مي‌توانيم به همه‌جا برسيم و هر جا كه ايشان مي‌روند همراهشان باشيم. هيچ‌كس با اراده و توان خودش نمي‌تواند به مقاصد عالي دست پيدا كند اما اگر به كشتي نجات بنشيند هر كجا كه كشتي و كشتي‌بان مي‌روند او نيز همراهشان رهسپار مي‌شود و در مقصد كه همانا وحدت محض, توحيد حقيقي است فرود مي‌آيد. امام علي عليه‌السلام مي‌فرمايد: شما نمي‌توانيد به ما برسيد يعني شما تا شماييد نمي‌توانيد, شما به وصف شما بودن نمي‌توانيد اما به وصف محب ما بودن, فاني در ما بودن و در معيت ما بودن مي‌توانيد, شما تا شماييد نمي‌رسيد اما اگر از حدود و تَعين خود رها شويد از (من) خود خارج شويد و در محبت ما محبت خود را فراموش كنيد, هر كجا كه ما باشيم با لطف و عنايت ما با خواهيد بود. اگر پدري به فرزند كوچك خود مي‌گويد تو نمي‌تواني با من بيايي, او بزرگ و توانمند است و كودك خُرد و ناتوان. ناتوان همپاي توانا راه طي كند اما اگر لطف و مهر پدر شامل حال فرزند شود يا كودك را در آغوش مي‌گيرد يا بر پشت يا به طريقي ابزار و وسايل طي مسير را براي وي فراهم مي‌كند در اين صورت بعيد نيست كه در همه حال همراه پدر باشد.

مهمترين عامل براي آزاد شدن از بند دنيا محبت خاندان پیامبر (صلوات الله عليهم اجمعين) وتمسك به ذيل عنايت ايشان است, هر كه تمسك كند نجات مي يابد.
زرنگ ترين زرنگ ها كسی است كه ولايت را می فهمد و تمسك پيدا می كند و می فهمد كه دیگر بندگان خدا خودشان را نمی توانند نگه دارند كجا می توانند ما را ياور وپناهگاه باشند, كجا می توانند تكيه گاه محكم بلكه تكيه گاه نهايی باشند.
به كس دیگری جزايشان نبايد تمسك كرد, حرمت دوستان و محبان ايشان را به خاطر عشق و ادب به ايشان رعايت می كنيم نه اينكه خاندان پیامبررا فراموش كنيم كه قيّوم عالم هستي پس از ذات اقدس الله ايشان هستند و تمام عالم به ايشان تكيه دارند .
زبان حال ما اين باشد كه ما شما را دوست داريم و هر کجا محبت شما آنجا باشد آنجا را هم می خواهيم و دوست داريم, شما را صاحب جمال و كمال می دانيم و هر جا شباهتي به شما باشد بدان دلبسته ايم. خداوند اگر بخواهد تغيير و تحولي ايجاد كند به واسطه ايشان است. زبانها و دلهايي را كه ميل و شوق به خاندان پیامبر(صلوات الله عليهم اجمعين) دارند جوري پاك می گرداند كه غير ايشان وارد آن دل نشود, دلي شود آنچنان پاك كه خدا بگويد "فتبارك الله احسن الخالقين"(مومنون/14) خدايا چنانچه از ميان سنگها كه پست ترين مخلوقاتند سنگي را برمیگزيني كه نگين انگشتری باشد كه نگريستن به آن عبادت مي شود دل ما رانیز برگزين, گمان نكنيم كه چيزي بلد هستيم و مي دانيم عمل و فعاليتي انجام مي دهيم اينها همه خواب و خيال است, اميدمان به لطف و كرم خاندان پیامبر(صلوات الله عليهم اجمعين) است و تمسك به ولايت ايشان.

از جمله آداب حضرت رسالت تعظیم آن حضرت وخاندان پاکش (صَلواتُ الله عَلیهِم اَجمَعین ) در رفتار، گفتار و نیّت می باشد، بدین معنا که رفتار ما توأم با تعظیم باشد؛ یعنی سینه زنی ها وعزاداری ها باید در نهایت حرمت و احترام باشد، باید در کمال وقار وادب باشد، در گفتار نام این خاندان را با احترام و عظمت یاد کنیم ، هم در سخن گفتن هم در نوشتن کلمه صَلوات الله عَلیهِم اَجمَعین را به صورت (ص) یا کلمه عَلیه السَّلام را به صورت (ع) نیاوریم. چون تمام نوشتار ما به هیچ نیارزد الاّ این کلمات مقدس یا دعایی بر زبان و قلم ما ،که در وهله اول ابراز محبّت و نشان صدق دعوی ماست, که در این راه (سلوک) جز با پای عشق نمی توان قدم زد و شرط محبّت ابراز صادقانه و اظهار محبّت است و در وهله دوم تشریف ما به محفل قرب ملائک و حضرت حق تعالی است که می فرماید : « إنَّ اللهَ وَ مَلائکتهُ یُصَلّونَ عَلی النَّّبی »(احزاب/56) جایی که خداوند از ازل تا به ابد بر این خاندان پاک و حبیبش درود و تحیّت می فرستد این نشان شرف حضور برای ماست که در این جمع داخل شویم.
صلوات و درود ما بر آن ذوات مقدّسه نه چیزی به مقام ایشان می افزاید نه بر کمالاتشان ، با درود و سلام خداوند جایی برای درود و سلام ما باقی نمی ماند ، چگونه ما که تمام وجودمان و جمله کمالاتی که داریم ظّل و سایه ای بلکه کمتر از آن از نور وجود آن خاندان (صَلواتُ الله عَلیهِم اَجمَعین) است که بر ما تابیده، می توانیم با سلام خود بر ارج و مقام ایشان اضافه کنیم و این پنداری کودکانه و دور از ادب و احترام است. انسان کامل از مرتبه احدیت تجافی حاصل نکرده است، بلکه عکس و سایه اوست که در مراتب نازل تابیده است.

حسن بی پایان او چندان که عاشق می کشد           زمره ای دیگر به عشق از غیب سر بر می کنند
حسن مطلق و یا به تعبیر قرآن حسنه مطلق عبارت است از زیبایی تام، زیبایی که هیچ گونه حد و اندازه ای ندارد و با هدف ها و برآیندهای خود، با مبدأها و علتها و زمینه های خود و با ابزارها و امکانات موجود، سازگاری دارد. کیست که هیچ گونه سیئه ای ندارد و هیچ گونه عدم تعادل در وجود، صفات و افعالش نیست؟ برای پاسخ این سؤال، به شرح آیاتی از قرآن کریم می پردازیم.
«انا فتحنا لک فتحاً مبیناً  لیغفر لک الله ما تَقَدَّمَ من ذنبک و ما تأخر و یُتِمَ نعمته علیک و یهدیک صراطاً مستقیماً»(فتح/1و2)
ما برای تو فتح و گشایش آشکار پدید آوردیم و آن فتح آشکار، برای این است که خداوند گناهان گذشته ات را از بین ببرد و گناهان آینده ات را نیز ببخشاید و ما به وسیله این فتح آشکار نعمت را بر تو تمام می کنیم و راه مستقیم را به تو نشان خواهیم داد.
در آیه کریمه فوق، کلمه فتح به معنای پیروزی نیست، بلکه به معنای گشایش و گشودن است. فتح یعنی پیدا کردن راه عبور و راه خروج. انسان برای خارج شدن از دنیا و رسیدن به آسمان که درجه اول آن ملکوت است، باید راه خروج و نفوذی بیابد، نوری بیابد تا بتواند از ظلمتکده عالم ماده و طبع خارج شود و عبور کند. مخاطب اصلی این آیه کریمه، وجود مبارک حضرت پیامبر اکرم- صلی الله و علیه و آله و سلم- است و اصالتاً شامل کس دیگری نمی شود، مگر اینکه در رتبه آن حضرت و هم شأن ایشان باشد؛ یعنی خاندان پیامبر.