درس سی و پنجم (قسمت اوّل)
یا حبیب من تحبب الیک
ای آنکه هر که با تو « ادعای دوستی » کند تو حبیب او هستی .
ای کسی که هرکه با تو دوستی آغاز کند تو حبیب او هستی . اگر کسی به سوی تو آید او را به دوستی انتخاب می کنی .
برای آنکه به رابطه محبت بین خدا و بنده بپردازیم ابتدا لازم است که اصطلاح محب ، محبوب و حبیب روشن شود .
گاهی برخی مجنون اند و برخی لیلی و گاه هردو .  آنکه تنها مجنون است ، محب است و آنکه تنها لیلی است ، محبوب است و آنکه هم محب است و هم محبوب ، حبیب است .

درس سی و چهارم
ام عظيم ما ابليت و اوليت، ام كثير ما منه نجّيت و عافيت.
از آنجا كه رحمت بي‏اندازه‏ي الهي از ازل تا ابد هر موجودي از جمله انسان را دربر گرفته و از آنجا كه خداي متعال نعمتهاي بندگانش را پوشانده، جبران نموده و به كمال مي‏رساند، شايسته آن باشد كه بنده شكر پروردگارش را به جا آورد.
دو نمونه از مواضع شكر الهي آن است كه اولا خداوند زيبايي‏ها و كمالاتي از بندگانش، منتشر نموده است. حال آنكه آنان عين فقر و روسياهي هستند و ثانيا نقص‏ها و زشتي‏هاي آنان را نيز پوشانده است.

درس سي و سوم
متن دعا:
«لَستُ اَتكل فِي النَجاة مِن عِقاب عَلي اَعمالِنا لِاَنك اَهلَ التـَقوي وَ اَهلَ المَغفرة بَل بفَضلِك عَلينا تُبدءُ بالاِحسان نعَما»
ما در نجات و رهايي از محدوديت‏هاي طبيعت و از دام گسترده ‏ي نفس، از تغيير وتحولات قلب، راهي نداريم جز اينكه به لطف تو تكيه كنيم نه بر اعمالمان. چه آنكه اولآ اعمال انسان سببيت ندارد. زيرا سببيت منحصر در خداي متعال است. عليت منحصر در اراده و ذات اقدس اوست. اعمال آدمي تنها زمينه ‏ساز است.

درس سي و دوم
« یا محسن یامجمل یا منعم ویا مفضل »
حضرت سید الساجدین صلوات الله وسلامه علیه چهار اسم را واسطه برای تقاضاهای بعدی قرار می دهند .در مورد اسم « محسن » در جای دیگر توضیح داده شده است .(شرح خطبه متقین)اسم « مجمل »معانی مختلفی دارد که اکثر معانی آن در مورد خدای متعال درست است .

درس سی و یکم
«یا کریم به فاستنقذنی و برحمتک فخلّصنی»
قبل از شرح این فراز ابتدا مقدمه ای طرح می شود و آن اینکه: هر موجودی به طور مستقیم با یکی از اسماء الهی مرتبط است. به گونه ای که چیزی نمی توان در جهان هستی یافت که مستند به اسمی از اسماء خداوند متعال نباشد. خواه موجودی ظاهر و آثارش خیر باشد، خواه شر. نکته ی دیگر اینکه، همیشه این چنین است که اگر ظاهر امری آسودگی و لذت باشد، باطنش خلاف آن خواهد بود، و اگر ظاهر کاری سختی و گرفتاری باشد، باطنش آسودگی و خیر خواهد بود.

ستر جمیل دارای مراتب مختلف است.
قبلاً گفته شد که وقتی خداوند خیرالساترین است، یعنی؛ به طور کامل، زشتی ها و نقص ها را می پوشاند. آن زشتی هایی که به تعبیر امیر مؤمنان صلوات الله و سلامه علیه، «لو تکاشفتم ما تدافنتم» اگر حقیقتان برای هم آشکار شود، حتی حاضر نیستید که مرده ی یکدیگر را دفن کنید. اگر ستر الهی نبود، هیچ کس آسایش نمی داشت.

درس بیست و نهم : اشاره به چهار اسم مرکب خداوند
یاغافرالذنب، یا قابل التوب ، یاعظیم المن و یا قدیم الاحسان
به نظر می رسد دو اسم اول شباهتهایی با هم داشته باشند. چه،  آنکس که گناهانش بخشیده شود، در واقع توبه اش پذیرفته شده و آنکه، توبه اش به اجابت رسیده باشد، حتماٌ گناهانش زدوده شده است. اما واقع مطلب آن است که این دو اسم با هم تفاوت دارند چه آنکه اولاً هیچ یک از اسماء خداوند متعال تکراری نیست، اگر چه به ظاهر اسم «رئوف » با اسم «عطوف» دارای یک معنی و مفهوم است. اما در واقع چنین نیست. ثانیا" حتی ظهورات اسماء الهی هم مکرر نیست. نه فقط در تجلی تکرار نیست در متجلی هم تکرار نیست.

درس بيست و هشتم:  اسماء بسيطه و مركبه الهي
متن دعا: يا حليم يا كريم، يا حي يا قيوم يا غافر الذنب، يا قابل التوب يا عظيم المن و قديم الاحسان.

حليم و كريم، حي و قيوم، جزء اسماء بسيطه‎ الهي‎اند. غافرالذنب، قابل التوب، عظيم المن و قديم الاحسان جزء اسماء مركبه خداوند مي‎باشند.در اينجا ولي خدا هشت اسم از اسماء الهي را خوانده است. از اينجا آشكار مي‎شود كه تقاضا، تقاضاي بزرگي است. چنانچه تقاضاها با اين اسماء هشتگانه ارتباط ويژه‎اي دارد. هر كدام از اسماء الهي زيرمجموعه اسم اعظم خداست كه همه صفات الهي را در خود دارد ولي برخي از آنها را آشكار و به صورت نمايان دارد و برخي ديگر را به صورت پنهان و نهان. به همين خاطر است كه هر يك از اين اسماء نشان دهنده رقيقه‎ همه كمالات الهي است.

درس بيست و هفتم
پيش از شرح فرازي ديگر از دعاي ابوحمزه، ابتدا اشاره‏ اي مي ‏شود به قسمتي از دعاي افتتاح. ضرورت آن، اين است كه اساساً آنچه در دعاي ابوحمزه گفته مي‏شود، لطف و رحمت و ستر و پوشش الهي است و سخني از عظمت و قهاريت و انتقام الهي، مطرح نمي‏شود. آنكه خلوتهاي خودش را به سخن گفتن با خدا، اختصاص داده، بايد از رحمت او سخن بگويد. البته در اواخر دعا، سخن از خوف و وحشتي كه بر بنده، عارض مي‏شود مي‏ آيد. اما عمده، همان لطف و رحمت مولاست. بدين دليل است كه يادآوري اين فراز از دعاي افتتاح، ضرورت پيدا مي‏كند.

درس بيست و ششم
«فلو اطلع اليوم علي ذنبي غيرك ما فعلته و لو خفت تعجيل العقوبة لا اجتنبته، لالانّك اهون الناظرين و اخف المطلعين، بل لانك يا رب خيرالساترين و احكم الحاكمين»

شايد به نظر برخي سخناني كه در شرح دعاي ابوحمزه گفته مي‎شود‌ نزديك به جبر باشد. جبر يعني اينكه امري را خدا بخواهد و آدمي آن را ناخواسته انجام دهد. اما توجه به يك نكته لازم است و آن اينكه همانقدر كه «جبر» غلط است و غير مطابق با واقع مي‎باشد، «تفويض» نيز درست نيست. تفويض نقطه مقابل جبر است. يعني اينكه امر و اراده خدا تابع اراده آدمي باشد. مسلماً تفويض از جبر اشتباهتر خواهد بود. چه آنكه خدايي كه تابع اراده مخلوق خويش گردد خود، مخلوق است. اراده اصيل هيچ گاه به دنبال اراده ‎هاي ديگر قرار نمي‎گيرد و دگرگوني در آن راه ندارد. پس سؤال اساسي اينجاست: جبر يا تفويض؟