درس بيست و پنجم
واعف عن توبيخي بكرم وجهك
خدايا به خاطر وجه كريمت، مرا مورد بازخواست قرار مده.
براي شرح معاني عفو و بخشش الهي، توضيح دو نكته ضروري است؛ اول آنكه هر آنچه آدمي انجام مي‎دهد، چه خوب باشد و چه بد، هيچ گاه از بين رفتني نيست، دوم اينكه مجموعه موجودات عالم هستي، حتي حروف و اصواتي كه از آدمي صادر مي‎شود، تجليات اسماء و صفات الهي هستند.

درس بيست و چهارم
«و ما انا يا رب و ما حظي، هبني بفضلك و تصدّق عليّ بعفوك اي رب حللّني بسترك»

خدايا! مرا به ستر و پوشش خودت بپوشان.
اولين تعبير اين فراز اين است كه خداياّ حجابي بر من بينداز كه عيبهايم پوشيده شود. خدايا! چنان ذاتت را بر ذات من مستولي گردان و حاكم فرما كه ذاتم كه جز فقر و ضعف و سياهي نيست، پوشيده شود. چنان بر من متجلي شود كه هر چه از ذات من ديده مي‎شود، نشان و اثري از ذات كامل و همراه با جمال و جلال تو باشد.

درس بيست و سوم
مقدمه:
اگر قصد آدمي اينست كه تنها با خداي خويش، سخن بگويد، رواست كه هر گونه و به هر زباني كه مي‎خواهد، خدا را وصف كند. اما اگر مي‎خواهد اين دعا و سخن گفتن، او را در مسير حركت به سوي مقصدش ياري رساند، بلكه راه ميانبري باشد و بيشترين نتيجه را براي او به بار بياورد، بايد توجه داشته باشد كه اين دعا، دعايي باشد كه هم جان و روحش را تصفيه كند و هم استعداد و سرعت حركتش را افزايش دهد.

درس بیست و دوم
«و انا یا سیدی عائذ بفضلک.  هارب منک الیک.  متنجزٌ من الصٌفح عمٌن احسن بک ظنٌا.  وما انا یارب و ما خطری»
مولای من! به فضل تو پناهنده ام. از تو به خودت می گریزم و پناه می برم  و خواستار وفای به عهدت هستم؛ در موضوع گذشت از کسی که به تو حسن ظن داشته است. خدایا! من که هستم و چه مقامی دارم که با من دربیفتی؟
«وانا سیدی عائذ بفضلک »

درس بیست ویکم
«عظم یا سیدی املی ،...فان کرمک یجل عن مجازات المذنبین و حلمک یکبر عن مکافات المقصرین ،و ما انا یا رب و ما خطری»
در جلسه قبل گفته شد که آن آرزوی بزرگی که انسان دارد به دلیل کرم و حلم خداست.
«فان کرمک یجل ٌعن مجازات المذنبین و حلمک یکبرعن مکافات المقصرین»
یعنی کرم تو بزرگتر از آن است که گناهکاران را مجازات نمایی و حلم تو عظیم تر از آن که مقصرین را مؤاخذه کنی.
البته ذکر این نکته لازم است که اگر اراده خداوند به مجازات مجرمی تعلق گیرد، این مجازات دیگر با کرم و حلم او انجام نمی شود  تا گفته شود: که تو چگونه با کرمت عذاب می کنی؟چه آنکه  خداوند باری تعالی صفات متقابل دارد .در دعای افتتاح می خوانیم :

درس بیستم
«حجتی یا الله فی جراتی علی مسالتک مع اتیانی ما تکره، جودک وکرمک وعدتی فی شدتی مع قلٌة حیایی رافتک ورحمتک وقد رجوت ان لا تخیٌب بین ذین وذین منیتی، فحقٌق رجایی واسمع دعایی، یا خیر من دعاه داع وافضل من رجاه راج ،عظم یا سیدی املی وساء عملی ،فاعطنی من عفوک ،بمقدار املی ولا تواخذنی باسوء عملی، فانٌ کرمک یجٌل عن مجازات المذنبین وحلمک، یکبر عن مکافات المقصٌرین»

درس نوزدهم
«اذا رایت مولای ذنوبی فزعت واذا رایت کرمک طمعت فان عفوت، فخیر راحم و ان عذٌبت بمنٌک و فضلک حجتی یا الله فی جراتی علی مسالتک مع اتیانی ما تکره»
بعد از اینکه در آغاز شب در دعای افتتاح آن گونه سخن گفته شد (در جلسه قبل  ذکر شد) در مناجات ابوحمزه که در نیمه های خلوت شب خوانده می شود، باید در مرتبه ای بالاتر سخن گفت.به تعبیری می گوید:خدایا! درست است که در آغاز شب و در جمع و شلوغی گفتم :هیچ ترسی ندارم؛ ولی این کارهای زشت من، مرا به وحشت انداخته است .

درس هجدهم
«اُدعوک يا ربَّ راهباً راغباً راجیاً خائفاً، إذا رأیت مولای ذنوبی فزعت و إذا رأیت کرمک، طمعت.فإن عفوت ،فخیر راحم و إن عذٌبت بمنٌک و فضلک»
در درس قبل به شرح معانی «راهب» ،«راغب»، و «راجی»، پرداخته شد .اینک به شرح معنی «خائف» می پردازیم .
یک معنای خوف این است که:خدایا! من عظمت تو را یافته ام. در مقابل این عظمت کار دیگری ندارم .معنای دیگر آن این است که :خدایا! می دانم که تو کریم و رحیمی و به همه می بخشی. ولی در عین حال ، حکیم هم هستی. در ظرف کثیف غذای نامطبوع نمی ریزی .
گاهی بنده از خدا می خواهد ،که ملائکه ات را برمن نازل کن تا آنها را ببینم .

نکاتی که دعا کننده بخصوص، در این دعا باید بدان توجه داشته باشد
آن کس که در این دعا ، تقاضای اجابت شدن آن را دارد ،راهب است .راهب کسی است که به آنچنان فهم و درک و معرفتی رسیده که می داند که در عالم هستی هیچ عمل وحرکت مستقلی وجود ندارد و همه ی امکانات عالم، تنها زمینه ساز رشد انسانند ، نه علت آن .
اگر چه همه ی این افعال ،توسط موجود مختار انجام می شود ،اما محرک اصلی در این عالم تنها خداست .

درس شانزدهم
«ادعوک سیدی بلسان قداخرسه ذنبه ربٌ اناجیک بقلب قد اوبقه جرمه...»
 خدایا!
من با زبانی تو را می خوانم که به خاطر گناه به لکنت افتاده واز گفتن باز مانده وبا دلی با تو مناجات می کنم کهجرم هایش، سبب فراری شدنش، از درگاه تو شده است.