نشانه ‏هاى دوستان خدا
رسول خدا - صلّى الله عليه و آله و سلم - در اوصاف بنده حقيقى خدا فرمود:
«هو أن يكون طاعةُ الله حلاوته و حبُّ الله لذّته و الی الله حاجته و مع الله حكايته و على الله اعتماده و حسن الخلق عادته و السّخاوة حرِفته و القناعةُ مالَه والعبادةُ كسبُه و التقوى زادُه و القرآنُ حديثُه و ذكرُ الله جليسُه و الفقرُ لباسُه و الجوعُ طعامُه و الظّمأُ شرابُه والحياءُ قميصُه و الدنيا سِجنُه والشيطانُ عدوُّه و اللهُ حارسُه و الموتُ راحتُه والقيامةُ نزهَتُه و الفردوسُ مسكنُه»

قبول شايسته
 1- عن ابى عبدالله -عليه السلام -قال:«من مرض ليلة فقبلها بقبولها كتب الله عزوجل له عبادة ستين سنة قلت و ما معنى قبولها، قال لا يشكوا ما اصابَهُ فيها الى أحدِ». (الكافى 3/ 115 )

امام صادق - عليه السلام - فرمودند :
كسى كه يك شب بيمار شود و حقيقتاً (به شايستگى) آن راقبول كند. خداوند براى او عبادت شصت سال را مقدر مي كند. پرسيدم، معناى قبول آن چيست؟ فرمود: از آنچه بر او پيش آمده به هيچ كس شكايت نكند.

زهد چيست؟
قيل لاميرالمؤمنين صلوات الله عليه ماالزهدفى الدنيا؟ قال:«تنكب حرامها»
پرهيز از حرام زهد است در دنيا.
قال اميرالمؤمنين (صلوات الله عليه):«الزهد فی ‏الدنيا قصر الامل و شكر كل نعمة الله عليك»
زهد كوتاه ساختن آرزو، سپاس نعمت و پرهيزاز محرمات الهى است.
و نيز فرمود: « الزهد تقصير الامال و اخلاص الاعمال»

ابزارفراگيري علوم حقيقي
كمترين چيزي كه دراين راه لازم است و نمي توان ازآن چشم فرو بست، طلب وي است با علم معرفت و همراهي با دوستان او، وقت ازدست ندادن وشتاب كردن كه امروز و فردا كردن، آفت است يار و همراه نداشتن، خود فريبي است و توفيق نداشتن بهانه است.آن كه قصد سفردارد، بايد توشه سفرفراهم سازد وازخانه بيرون رود شايد كه ابزار و وسايل بعدي آن فراهم شد، مگرچند نفرازخانه بيرون شدند، درراه ماندند كه تجربه آنان ما را ازرفتن مأيوس سازد.

هدف پيامبران
مهم ترين هدف انبياء و مغز پيام آنها در اين جهان، وصول به علم و معرفت است . نخستين و آخرين پيام آنها اين است كه :
«ان اعبدو الله و اجتنبوا الطاغوت» [1]
عبادت ذات اقدس اله و پرهيز از «غير او »، جز با معرفت امكان پذير نيست . تا الله شناخته نشود و از غير متمايز نگردد، پرستش و ستايش او انجام نپذيرد . زيرا پرستش مجهول ، ناشدني است . چنان كه تا طاعوت شناخته نشود ، پرهيز از او انجام نشود . چگونه ممكن است از مجهول پرهيز نمود ؟

درس پانزدهم:ثبات ایمان
قال علی (علیه السلام): « لا یستقیم ایمان عبد حتی یستقیم قلبه و لا یستقیم قلبه حتی یستقیم لسانه»
امیر مؤمنان – درود خدا بر او باد – فرمود: « ایمان بنده مستقل نمی شود تا زمانی که قلبش مستقل شود و قلبش مستقل و ثابت نمي شود تا زبانش مستقل شود»تا قلب آدمی برپا نایستد و خود کفا و مستقل نشود و هر دم و هر لحظه خویش را به کسی بسپارد و وابسته به این و آن باشد، ایمانش مستقل نمی شود.

ویژگیهای اهل دنیا
قال رسول الله – صلي الله عليه و آله و سلم – «إن اهل الدنيا لا يشكرون عندالرخاء و لا يبصرون عندالبلاء ، كثير الناس عندهم قليل ، يحمدون انفسهم بما لا يفعلون و يدعون بما ليس لهم . يتملكون بما يتمنون و يذكرون مسائل الناس و يعفون حسناتهم.»

درس سیزدهم : مراتب وجود انسان
در هر مرتبه ای از مراتب وجود انسان، شوقی متناسب با آن وجود دارد . مثلاً در مرتبه طبیعت مشتاق آسایش است؛ یعنی بهتر خوردن و بهتر پوشیدن و ... و در مرتبه نفس اشتیاق به آرامش دارد. در مرتبه قلب، اشتیاق و میل انسان به معرفت است . یعنی نه آسایش می طلبد ، نه آرامش مگر آنکه اینها مقدمه و زمینه ساز معرفت باشد . و البته روشن است که معرفت به جای آن که آرامش بیاورد ، سوز و گداز و اشک و آه به دنبال دارد.
بنابراین ، اگر درباره انبیاء و اولیاء بویژه خاندان پیامبر – صلوات الله و سلامه علیهم اجمعین- گاهی سخنانی مطرح شده است که نشان دهنده اشتیاق آنان به امری است، اعم از دنیوی ، اخروی یا بالاتر از آن دو باید توجه داشت که این اشتیاقها مربوط به مراتب وجود آنهاست.

دعای مؤمن
قال الباقر « علیه السلام» : «ینبغی للمؤمن أن یکون دعائه فی الرخاء نحواً من دعائه فی الشده»
شایسته مؤمن است که دعایش در خوشی ها همانند دعایش در سختی ها باشد.
حضرت می فرمایند: خوب است «مؤمن» این ویژگی را داشته باشد. یعنی اگر کسی مؤمن باشد، شایسته و متناسب است که این گونه نیز باشد. و اگر دارای این ویژگی نباشد، نشان دهنده آن است که در ایمانش خللی است و یا در درجات ایمانش ضعف و نقصانی وجود دارد.

مؤمن كيست؟
قال الكاظم «عليه السلام» : لن تكونوا مؤمنين حتي تعدواالبلاء نعمه و الرخاء مصيبةً و ذلك ان الصبر عند الباء اعظم (افضل)من الغفله عند الرّخاء ؛
مؤمن نيستيد، مگر آنگاه كه بلاهاي الهي را نعمت خدا بدانيد و رخاء و خوشي را مصيبت. زيرا صبر كردن به هنگام بلا سخت تر (با فضيلت تر) است از غفلت در خوشي و نعمت .