صداي سخن عشق


سَمِعْتُ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ يَقُولُ 
أَيُّهَا النَّاسُ اعْلَمُوا أَنَّ كَمَالَ الدِّينِ طَلَبُ الْعِلْمِ وَ الْعَمَلُ بِهِ أَلَا وَ إِنَّ طَلَبَ الْعِلْمِ أَوْجَبُ عَلَيْكُمْ مِنْ طَلَبِ الْمَالِ إِنَّ الْمَالَ مَقْسُومٌ مَضْمُونٌ لَكُمْ قَدْ قَسَمَهُ عَادِلٌ بَيْنَكُمْ وَ ضَمِنَهُ وَ سَيَفِي لَكُمْ وَ الْعِلْمُ مَخْزُونٌ عِنْدَ أَهْلِهِ وَ قَدْ أُمِرْتُمْ بِطَلَبِهِ مِنْ أَهْلِهِ فَاطْلُبُوهُ.
اى مردم بدانيد كمال دين طلب علم و عمل بدانست، بدانيد كه طلب علم بر شما از طلب مال لازم‏تر است، زيرا مال براى شما قسمت و تضمين شده. عادلى آن را بين شما قسمت كرده و تضمين نموده و بشما مي‌رساند ولى علم نزد أهلش نگهداشته شده و شما مأموريد كه آن را از اهلش طلب كنيد، پس آن را بخواهيد.
الكافي، ج‏1، ص 30
صفحه اصلی arrow پرسش و پاسخ arrow فلسفه و كلام arrow نقد نظريه بازي‌هاي زباني
نقد نظريه بازي‌هاي زباني چاپ ايميل
14 فروردين 1390
پرسش (97):
طبق نظريه بازي‌هاي زباني، همواره ذهن انسان در داده‌هاي حضوري ـ حسي دستکاري مي‌کند و آن را با پيشينه ذهني خود در مي‌آميزد و يا تفسير مي‌کند. آيا در نقد آن مي‌توان گفت در صورت کليت اين حکم، هرگز نبايد شاهد تحولات دفعي و بنيادين در اشخاص باشيم، حال آن‌که اين‌گونه نيست و در عرصه تاريخ در زندگي آدميان ديده شده که با يک تجربه ديني به‌کلي زندگي‌شان از اين رو به آن رو شده است. بسيار کسان بوده‌اند که با مواجهه ناگهاني و بدون پيشينه ذهني با يک پديده و يا يک شخص متعالي، به معرفتي رسيده‌اند که هيچ‌گونه تصوري از آن در ذهن و خاطر خويش نداشته‌اند و حتي به دنبالش نيز نبوده‌اند و در برخي موارد بعد از آن تجربه خاص حتي به نوع معرفت خويش نيز معرفت کامل نداشته‌اند.
مي‌توان گفت که لااقل يکي از اين شواهد، کليت اين عقيده را که همواره ذهن به دستکاري داده‌هاي حضوري مي‌پردازد را نقض مي‌نمايد.
به عنوان مثال پديده حب شديد عنوان بصري نسبت به امام صادق عليه السلام، بدون اين‌که هيچ ذهنيتي درباره آن تجربه و يا حتي احساس خويش داشته باشد، با يک تحول دفعي، آني و بي‌سابقه، چنان از خود بي‌خود مي‌شود و به خودْ فراموشي دچار مي‌شود که گويي اصلاً شخص قبلي نبوده است. از سوي ديگر، چنان مولاي خويش را آشنا مي‌يابد که گويي سال‌هاست او را مي‌شناسد.
اين‌گونه موارد را که مصاديق آن در داستان‌هاي واقعي و زندگي بزرگان عرصه علم و دين ديده شده است، چگونه مي‌توان با بازي‌هاي زباني و تعليق حکم توجيه نمود؟ نظر حضرتعالي در اين‌باره چيست؟ سپاسگزارم
پاسخ:
نظریه بازی‌های زبانی و هر نظریه‌ي دیگری که تجربی یا نیمه‌تجربی باشد (خواه تجربه‌ي بیرونی و خواه درونی) کلی و استثناء ناپذیر نیست، بلکه استقراء ناقص است و می‌توان موارد نقض برای آن یافت.
احکام کلی عقلی است که استثناء ندارد و نقض نمی‌شود، بنابراین، اگر کسی نظریه‌ي یادشده را نقض‌ناپذیر بداند، اشکال یادشده بر آن وارد است، ولی اگر از اصل نظریه‌ي یادشده کلی و فراگیر نباشد، ادعایی ندارد تا نقض شود.
به‌نظر می‌رسد اهل تحقیق چنین نظریاتی را فراگیر و استثناءناپذیر ندانند وگرنه خودبرانداز خواهد بود و چیزی از آن باقی نمی‌ماند تا نقض شود.
 
< بعد   قبل >

Copyright © 2008 Tahour.net . All rights reserved.

کلیه حقوق برای پایگاه اطلاع رسانی طهور محفوظ می باشد. استفاده از مطالب تنها با ذکر نام و پیوند منبع مجاز است.