حدیث 19 و 20
23 بهمن 1395

الحديث التاسع عشر

عن إسحاق بن عمار عن ابى‌عبداللّه عليه السلام قال: قلت جعلت فداك: ان لى جارا كثير الصلاة كثير الصدقة كثير الحج لا بأس به، قال: فقال يا إسحاق: كيف عقله؟ قال قلت جعلت فداك: ليس له عقل، قال: فقال: لا يرتفع بذلك منه. و فى بعض النسخ لا ينتفع بذلك.

الحديث التاسع عشر

عن إسحاق بن عمار عن ابى‌عبداللّه عليه السلام قال: قلت جعلت فداك: ان لى جارا كثير الصلاة كثير الصدقة كثير الحج لا بأس به، قال: فقال يا إسحاق: كيف عقله؟ قال قلت جعلت فداك: ليس له عقل، قال: فقال: لا يرتفع بذلك منه. و فى بعض النسخ لا ينتفع بذلك.

 

ترجمه :
اسحاق بن عمار گوید: به حضرت صادق عرض كردم: قربانت گردم من همسایه اى دارم كه نماز خواندن و صدقه دادن و حج رفتنش بسیار است و عیب ظاهرى ندارد فرمود عقلش چطور است گفتم: عقل درستى ندارد فرمود: پس با آن اعمال درجه اش بالا نمى رود.

شرح

اگر لایرتقع و لایرتفع باشد، یعنی عمل این فرد با این عقل ارتقاء و ارتفاع نمی‌یابد

اگر لاینتفع باشد، یعنی این فرد با این عمل نفیعی نمی‌برد.

در هر صورت عامل ارتقاء و انتفاع، عقل است.

الحدیث العشرون

عَنْ أَبِی یَعْقُوبَ الْبَغْدَادِیِّ قَالَ قَالَ ابْنُ السِّكِّیتِ لِأَبِی الْحَسَنِ ع لِمَا ذَا بَعَثَ اللَّهُ مُوسَى بْنَ عِمْرَانَ ع بِالْعَصَا وَ یَدِهِ الْبَیْضَاءِ وَ آلَةِ السِّحْرِ وَ بَعَثَ عِیسَى بِ آلَةِ الطِّبِّ وَ بَعَثَ مُحَمَّداً صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ وَ عَلَى جَمِیعِ الْأَنْبِیَاءِ بِالْكَلَامِ وَ الْخُطَبِ فَقَالَ أَبُو الْحَسَنِ ع إِنَّ اللَّهَ لَمَّا بَعَثَ مُوسَى ع كَانَ الْغَالِبُ عَلَى أَهْلِ عَصْرِهِ السِّحْرَ فَأَتَاهُمْ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ بِمَا لَمْ یَكُنْ فِی وُسْعِهِمْ مِثْلُهُ وَ مَا أَبْطَلَ بِهِ سِحْرَهُمْ وَ أَثْبَتَ بِهِ الْحُجَّةَ عَلَیْهِمْ وَ إِنَّ اللَّهَ بَعَثَ عِیسَى ع فِی وَقْتٍ قَدْ ظَهَرَتْ فِیهِ الزَّمَانَاتُ وَ احْتَاجَ النَّاسُ إِلَى الطِّبِّ فَأَتَاهُمْ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ بِمَا لَمْ یَكُنْ عِنْدَهُمْ مِثْلُهُ وَ بِمَا أَحْیَا لَهُمُ الْمَوْتَى وَ أَبْرَأَ الْأَكْمَهَ وَ الْأَبْرَصَ بِإِذْنِ اللَّهِ وَ أَثْبَتَ بِهِ الْحُجَّةَ عَلَیْهِمْ وَ إِنَّ اللَّهَ بَعَثَ مُحَمَّداً ص فِی وَقْتٍ كَانَ الْغَالِبُ عَلَى أَهْلِ عَصْرِهِ الْخُطَبَ وَ الْكَلَامَ وَ أَظُنُّهُ قَالَ الشِّعْرَ فَأَتَاهُمْ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ مِنْ مَوَاعِظِهِ وَ حِكَمِهِ مَا أَبْطَلَ بِهِ قَوْلَهُمْ وَ أَثْبَتَ بِهِ الْحُجَّةَ عَلَیْهِمْ قَالَ فَقَالَ ابْنُ السِّكِّیتِ تَاللَّهِ مَا رَأَیْتُ مِثْلَكَ قَطُّ فَمَا الْحُجَّةُ عَلَى الْخَلْقِ الْیَوْمَ قَالَ فَقَالَ ع الْعَقْلُ یُعْرَفُ بِهِ الصَّادِقُ عَلَى اللَّهِ فَیُصَدِّقُهُ وَ الْكَاذِبُ عَلَى اللَّهِ فَیُكَذِّبُهُ قَالَ فَقَالَ ابْنُ السِّكِّیتِ هَذَا وَ اللَّهِ هُوَ الْجَوَابُ

ترجمه :
ابن سكیت گوید به امام دهم علیه السلام عرض كردم: چرا خود حضرت موسى را با وسیله عصا و ید بیضا و ابزار ابطال جادو فرستاد و حضرت عیسى را با وسیله طبابت و حضرت محمد را كه بر او و خاندانش و پیغمبران درود باد به وسیله كلام و سخنرانى حضرت فرمود: چون خدا موسى علیه السلام را مبعوث كرد جادوگرى بر مردم آن زمان غلبه داشت پس او از طرف خدا چیزى آورد كه مانندش از توانائى آنها خارج بود و به وسیله آن جادوى آنها را باطل ساخت و حجت را بر ایشان ثابت كرد و عیسى علیه السلام را در زمانى فرستاد كه فلج و زمینگیرى زیاد شده بود و مردم نیاز به طب داشتند پس او از جانب خدا چیزى آورد كه مانندش را نداشتند پس به اجازه خدا مردگان را زنده كرد و كور مادرزاد و پیس را درمان نمود و حجت را بر ایشان ثابت كرد. و حضرت محمد (ص) را در زمانى فرستاد كه خطبه خوانى و سخنورى به گمانم شعر را هم فرمود زیاد شده بود، پس آن حضرت از طرف خدا پندها و دستوراتى شیوا آورد كه گفتار آنها را باطل كرد و حجت را بر ایشان تمام نمود. ابن سكیت گفت به خدا هرگز مانند تو را ندیده ام بفرمائید در این زمان حجت خدا بر مردم چیست فرمود: عقل است كه بوسیله آن امام راستگو مى شناسد و تصدیقش مى كند و دورغگو را مى شناسد و تكذیبش مى نماید. ابن سكیت گفت به خدا جواب درست همین است.